Ανδρομεδα

Σ' αγαπώ

2007-05-07T09:26:00.000+03:00

μα δε χωράει

πουθενά

να σου το γράψω

θα στο πω

κι ύστερα

άλλο

να μιλώ

θα πάψω

Στη Μ. και τον Π.

2007-05-04T10:40:00.000+03:00

Άναψα κι άλλο τσιγάρο πάω να τρελαθώ
θα έπρεπε να έχεις γυρίσει πριν να έρθω εγώ
μαύρες σκέψεις στο μυαλό μου στήσανε χορό
μου χει κόψει την ανάσα η αναμονή
πως φοβάμαι όταν τρέχεις με τη μηχανή

Πότε θα φτάσεις να με αγκαλιάσεις
την αγωνία μου να ησυχάσεις
μου χει κόψει την ανάσα η αναμονή
πως φοβάμαι όταν τρέχεις με τη μηχανή

Σου αγόρασα το κράνος για να το φοράς
μα εσύ πάντα μου κάνεις ότι το ξεχνάς
και στο κόκκινο καθόλου πια δε σταματάς
λείπεις ώρες και βουλιάζω στην αναμονή
πως φοβάμαι μη σε χάσω με τη μηχανή

Πότε θα φτάσεις να με αγκαλιάσεις
την αγωνία μου να ησυχάσεις
μου χει κόψει την ανάσα η αναμονή
πως φοβάμαι όταν τρέχεις με τη μηχανή

Καλοκαίρι;

2007-05-02T09:49:00.000+03:00

Μαράθηκαν τα δελφίνια μου
στον ωκεανό
σαν όνειρα
σε άνυδρες ψυχές ανθοστήλες

δεν έχουν οι ελπίδες δύναμη
να βγουν στη στεριά
να ξεψυχήσουν

καρτερικά θα περιμένω
το καλοκαίρι

Διαβάτη

2007-04-27T15:04:00.000+03:00

Άκου πως τραγουδάει
στον άνεμο
μια ανέμελη τούφα
φεγγαριού

τη φίλησα
της μίλησα για σένα

χάδι να έχεις κάθε νύχτα
εκεί που η ανάμνηση γρατζουνά
εκεί που δε σε φτάνει
ό,τι η ανάσα μου
σου οφείλει

Άκου πως νανουρίζω
τα θαύματα
που μου ξύπνησε
η σκιά σου
πάνω στο μπαλκονάκι
της καρδιάς μου

εκεί στο λιακωτό
του ατσαλάκωτου
ατρόμητου
μα ταπεινού Αίματος!

ΧΑΛΙΑ

2007-04-26T10:01:00.000+03:00

μου αρέσουν οι λέξεις

που παίρνουν σημασία

από τον τόνο

στο παρακάτω

βάλε τον τόνο

όπου θες:

στρώνω χάμω

τα χαλια μου

να πατάς πάνω τους

να τα λιώσεις!

Για λίγο

2007-04-25T10:16:00.000+03:00

θα ήθελα να ζω
τη μέρα μέσα στα αόρατα
και τη νύχτα
στο θαλασσινό βυθό

Εντάξει;

40 νύχτες μετά...

2007-04-23T11:14:00.000+03:00

Αγάπιε μου, τι τραγουδάτε βρε πουλάκι εκεί πάνω; Ο Στράτος, ο Στέλιος, ο Γρηγόρης καλά; Άμα δεις τον Παπαϊωάννου πες του να με περιμένει θα είναι ο πρώτος που θα ψάξω...

Εδώ μια από τα ίδια... δε χάνεις και πολλά! Την αγάπη μας, την έχεις πάντα!

Φεγγάρι,

2007-04-21T12:44:00.000+03:00

μάγια μου 'κανες

Παπάζι live

2007-04-17T19:42:00.000+03:00

Ο αγαπημένος μου φίλος Νίκος Παπάζογλου και η Λοξή Φάλαγγα, από 20-4-07, θα παρουσιάσουν στο ΖΟΟΜ, (Κυδαθηναίων 39, Πλάκα) για τέσσερα τουλάχιστον Παρασκευοσάββατα ένα πρόγραμμα το οποίο θα αποτελείται κυρίως από τα τραγούδια που περιέχονται στην δισκογραφία του, καθώς και τραγούδια άλλων που αγαπούν ο Νίκος και οι συνεργάτες του και που εγγυώνται ένα ψυχαγωγικό και διασκεδαστικό πρόγραμμα.

Με το καλό Νικόλα!

Home sweet home

2007-04-12T08:23:00.000+03:00

Ξημερώνει
X. Αλεξίου - Αντ. Βαρδή

Ξημερώνει κι εγώ στους δρόμους τριγυρνώ
κι αν χαράζει το φως δε φτάνει εδώ
Που να είσαι ποια χέρια σε κοιμίζουνε
ποια τραγούδια σε νανουρίζουνε

Μια καρδιά έχω μόνο μια καρδιά
που για σένα κλαίει κάθε βραδιά

Ξημερώνει στου κόσμου όλου τις καρδιές
μα για μένα δε χάραξε ποτέ
Σε φωνάζω και να μ΄ακούσεις δεν μπορείς
ξημερώνει κι εσύ δε λες να 'ρθεις

Ακούτε

2007-04-11T12:14:00.000+03:00

τους τριγμούς των χαραμάδων

στο κρυφό πρόσωπό του;

Σιωπή;

Θα μπορούσες

να το πεις κι έτσι...

Πως να το περιγράψεις

άλλωστε;

E;

2007-04-07T09:34:00.000+03:00

...

2007-04-06T10:41:00.000+03:00

1. Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη Ταφή σου, προσφέρουσι Χριστέ μου.

2. Καθελών του ξύλου, ο Αριμαθείας, εν τάφω σε κηδεύει.

3. Μυροφόροι ήλθον, μύρα σοι, Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως.

4. Δεύρο πάσα κτίσις, ύμνους εξοδίους, προσοίωμεν τω Κτίστη.

5. Ους έθρεψε το μάννα, εκίνησαν την πτέρναν, κατά του ευεργέτου.
6. Ιωσήφ κηδεύει, συν τω Νικοδήμω, νεκροπρεπώς τον Κτίστην.
7. Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;

8. Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;
9. Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.

10. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.

11.Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

Haiku του λίκνου

2007-04-05T15:41:00.000+03:00

Άξιον εστί
η ανάσα του μωρού
άγνοια φόβου

Μεγάλη Εβδομάδα

2007-04-01T15:33:00.000+03:00

να μη θυσιάσω

να μη θυσιαστεί

να μη θυσιαστώ

να μην κρίνω

ν' αγαπώ!

Ρ ο ή

2007-03-30T11:04:00.000+03:00

Όποιος αλήθεια μ’ αγαπά
θα με δεχτεί όπως έχω
δε θα τρομάξει
που ως πηγής
τρελό νεράκι
τρέχω

δε θα θελήσει
να με δει
ένα βαθύ πηγάδι
που με το κουβαδάκι του
θα παίρνει τη δροσιά του

θα με αφήνει ελεύθερη
για να κυλώ κοντά του

Σαν Βαρδάρης

2007-03-27T11:24:00.000+03:00

Θέλω να έρθεις σαν Βαρδάρης
στα δυο σου χέρια να με πάρεις
κι ενώ με πάθος θα ανασαίνω
στο λάγνο πόθο θα πεθαίνω
θα γίνομαι μια σερπαντίνα
θα χύνομαι σαν άγριο κύμα
θα σου κεντώ φιλιά στα χείλη
μέχρι που να μας βρει το δείλη

Θέλω να έρθεις να με ανάψεις
κι όλο το σώμα μου να κάψεις
μη φοβηθείς αν θα πονέσω
την ηδονή μας θα φορέσω
θα δίνομαι τρελή στα χάδια
θα γίνομαι φως στα σκοτάδια
θέλω να νιώθω πως με χάνω
ψηλά μαζί σου όταν φτάνω

Θέλω να έρθεις σαν αντάρτης
να μας ζηλέψει αυτός ο Μάρτης
να μη μιλάμε να γδυθούμε
κι αμέσως ν’ απογειωθούμε
θα πνίγομαι στον έρωτά μας
θα γίνουν ήλιοι τα κορμιά μας
έλα μαζί σου να αποδράσω
θνητή πως είμαι να ξεχάσω

Ε πειρατή… το τόπι μου

2007-03-24T22:12:00.000+02:00

Κάπου μακριά έπαιζε η Moon Sonata του Beethoven

Ένα τόπι
που κατρακύλησε
από το φεγγάρι
στα πόδια σου
ζωή,
είναι η ψυχή μου
κλώτσα με
ποδοπάτησέ με
να με χτυπήσουν ρόδες
φορτηγών
να χάσω αέρα
ο εγωισμός μου σπονδή
στην πολύβουη άσφαλτο.

Τα αφελή θέλω μου
λιωμένα ένα με την πίσσα,
κλώτσα με
σκάσε με
ζωή,
μάθημα,
κατάρα,
ευχή.

Εγώ στοχεύω
τα χέρια
των μικρών παιδιών
που ακόμα
και τόπι ξεφούσκωτο
θα αγαπήσουν
την καθαρή
πρόθεσή μου.

Ό,τι κι αν γίνει
να μείνω
ένα τόπι
που κατρακύλησε
από το φεγγάρι
για να χαρίσει
ένα χαμόγελο
στο σύμπαν.

Hλιοστάλαχτο

2007-03-23T12:42:00.000+02:00

κι όμως έπαιζαν νυχτερινα του Σοπέν

Ο έρωτας
καρδιά μου
ένα κομματάκι
είναι μόνο
της αγάπης μου!

Μη νιώθεις όμως
ανεπαρκής
αν δε μπορείς
να με αγαπήσεις
ολοκληρωτικά

στην ουσία
τον εαυτό σου
θέλω να μάθεις
ν’ αγαπάς

ευτυχισμένη
θα με κάνει
να μάθεις
να καταδέχεσαι
και να πιστεύεις

την αγάπη!

Όλοι μας αξίζουμε
αυτή την ευτυχία!

Ρυτίδες...

2007-03-21T09:29:00.000+02:00

Άκουγα τη serenade in G-Dur KV525 "eine kleine Nachtmusik" του Mozart

Η καμένη σου γη
το πιο ακριβό σου έδαφος
αυτές οι λατρεμένες ράγες
γύρω από τα μάτια σου.

Κάτι ρυτίδες
που ταξίδεψε
η ζωή σου
για να πει κι αυτή
την ιστορία της.

Αληθινές λύπες
μικρές χαρές
φιλιά σελιδοδείκτες
στην έρημο της αγάπης.

Κάτι ρυτίδες
που όσο και να τις λιμπιστούν
ποτέ τους δε θα κόψουν
τις φλέβες τις ψυχής τους
δε θα κάψουν σάρκα αγρύπνιας
δε θα σακατέψουν γόνατα πόθου.

Ποτέ τους δε θα πληρώσουν ακριβά
για κάτι που μοιάζει τιποτένιο
μα κοστίζει
όσο το χρυσάφι της γης.

Τα ακριβά αρώματα
στα μικρά μπουκάλια
τα μικρά μας σώματα
βορά
στου πανάκριβου χρόνου
τα τσακάλια.

Κι εγώ τρενάκι μικρό
στων ματιών σου
τις χιλιοπατημένες ράγες.

Πονάει εκεί
όταν σε κοιτάω;

Adagio non troppo (το τίποτα του όλου)

2007-03-18T19:28:00.000+02:00

άκουγα το oboenkonzerten für Oboe und Orchester, KV 314 C-Dur του W. A. Mozart

Έχω λιντσάρει τη βοή!
Όσα μου κρύβουν
τους φυσικούς ήχους,
τα έσφιξα στα χέρια μου
κι από αυτά έμεινε μόνο
ο μεταθανάτιος τους ρόγχος.

Μετά έκλεισα τα μάτια
να κοιμηθώ.
Δίπλα στο βουητό
της μεγάλης λεωφόρου,
με νανούρισαν
άσκοπα κορναρίσματα
που χρόνια τώρα γίνονται ένα
με τις ίνες των σεντονιών μου.

Φοράω για νυχτικό
το θόρυβο της πόλης
μα δεν τον ακούω μέσα μου.
Πατώ ξυπόλητη
σε φάλτσες στριγκλιές
μα δε ματώνω.

Εγώ ακούω μόνο
το τραγούδι του νερού
τις συναυλίες των πουλιών
τα ρέκβιεμ των βροχών
τις rock μπαλάντες του αέρα
το κελάρυσμα των παθών
τα φλαμένκο των πόθων
τα ρέκβιεμ των δακρίων
τις ταραντέλες των γέλιων
τις όπερες των φιλιών
τις καντάδες του κάθε
«σ’ αγαπώ» σου.

Και την τελειότερη μουσική
του σύμπαντος.
Αυτή που κι η παραμικρή της νότα
μοιάζει άγγιγμα θεϊκό.
Τη μαγική εκκωφαντική
σιωπή.

Την ηχώ της αλήθειας
όταν αυτό που μοιάζει τίποτα
λέει τα πάντα!

Andante (του ποιητή)

2007-03-17T10:49:00.000+02:00

άκουγα τη Symphonie Nr. 40 in G-MOLL, KV 550 του W. A. Mozart

Γλυκό παιδί, τι βλέπεις
στ’ αστέρια απόψε;
Πώς περνάς
τα ποτάμια της νύχτας;
Όλα αυτά τα νερά
με τις δίνες του χρόνου;

Τις πληγές σου δεν τις έδεσες ποτέ.
Ούτε λιγώθηκες για ένα χάδι.
Σαν να ήθελες να ξεχάσεις
πόση τρυφερότητα
μπορεί να δώσει
ανθρώπινο χέρι.

Λες και δεν πιστεύεις πια.
Γυμνός,
καλωσορίζεις σχεδόν
κάθε λογής πόνο.

Γλυκό παιδί
χρόνια παγωμένα
η πίκρα σε κλειδώνει
στα μπουντρούμια της.

Δε λησμονάς ποτέ
πως δε θα νικήσεις
εκείνο το θεριό
που σε προσμένει
από την ώρα που γεννήθηκες.
Όνειρα, ξέμαθες να κάνεις
τα θαύματα χάσανε τα ίχνη σου.

Όμως,
με το παλιό φθαρμένο κουπί σου,
με την ψυχή γεμάτη τσακίσματα
μπαίνεις λαθρεπιβάτης στις λέξεις
και ανοίγεσαι στα βαθιά.

Τόσο βαθιά
που μετά από κάθε σου πνιγμό
το θαύμα είναι η σκόνη
που ξέρασε το ταξίδι
στο ξεφτισμένο σακίδιό σου.

Άνοιξη στη ζωή!

2007-03-16T18:11:00.000+02:00

φτου... και βγαίνω!

Λουκετάκι

2006-09-28T09:42:00.000+03:00

με φωνάζουν νέα ταξίδια! Θα ήθελα να με θυμάστε σαν μία ευχή για σας μέσα στο σκοτάδι!

Να είσαστε όλοι καλά!

Όνειρα γλυκά!

2006-09-27T19:42:00.000+03:00

ξέχνα την κουρασή σου

ό,τι σε πλήγωσε

και Καληνύχτα

μέσα στης αγκαλιάς μου

την αλήθεια

Καλημέρα!

2006-09-27T10:41:00.000+03:00

όσα είχα να σου πω τα φύτεψα στον ονειρόκηπο που κάθε βράδυ κοιμόμαστε αγκαλιά!
Την αγάπη μου την ανακάτεψα στο κουτάκι του καφέ σου, (εγώ πίνω πάντα πράσινο τσάι)...
Βγαίνω... θ' αργήσω... να ομορφοπερνάς!

Σου στέλνω και το χαμόγελό μου από καρδιάς!
Έχεις ανάγκη από κάτι άλλο;

Η ελπίδα του κόσμου

2006-09-25T13:25:00.000+03:00

Το χάραμα της πρώτης μέρας, μετά τον ολιγόλεπτο μα άκρως καταστροφικό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα στα συντρίμμια μιας ψηλής πολυκατοικίας, ακούστηκε δυνατά το κλάμα ενός νεογέννητου μωρού, που ήταν ακόμα τυλιγμένο στα υγρά της μητέρας του, που πριν από λίγο είχε ξεψυχήσει χτυπημένη από ένα ντουβάρι και που παραπονιόταν σπαραχτικά για την άτυχή του μοίρα.

Μέσα στην αποπνιχτική ατμόσφαιρα, φάνηκε ένα λαμπερό τόξο που ξεκινούσε από τον ουρανό και κατέληγε στο κεφάλι του ανήσυχου μωρού. Μόλις το παιδάκι εξοικειώθηκε με την λάμψη, αντίκρισε γύρω του τρία περίεργα άτομα και παρόλο που δεν του ήταν καθόλου οικεία, το έκαναν να σταματήσει το κλάμα του και να τα κοιτά σαστισμένο, μα και γαλήνιο.
-Ποιοι είστε εσείς; Ρωτούσε η ματιά του.
-Οι τρεις άγγελοί σου! Απάντησαν ήρεμα εκείνοι.

Το μωρό τότε με πολύ κόπο, άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και προσπάθησε να τους κοιτάξει καλύτερα. Ο πρώτος άγγελος με τη σύριγγα στον ώμο, το πλησίασε περισσότερο και του χάιδεψε το κεφαλάκι.
-Τι είναι αυτό εκεί; Ρώτησε το μωρό, δείχνοντας τη σύριγγα.
-Είναι η φυλακή μου! Επειδή δεν μπορούσα να αντέξω την αλήθεια, αντάλλαξα την ελευθερία της ψυχής μου, με το αιώνιο ψέμα. Εσύ όμως δεν θα γίνεις σαν εμένα. Του απάντησε.

Πριν αντιδράσει το μωράκι, το πλησίασε ο δεύτερος άγγελος με το πιστόλι στον ώμο.
-Τι είναι αυτό εκεί; Ξαναρώτησε το μωρό, δείχνοντας το όπλο.
-Είναι η φυλακή μου! Επειδή δεν μπορούσα να αντέξω την αδυναμία μου, αντάλλαξα τον τρόμο της ψυχής μου με τη δύναμη, να αποδείξω σε όλους τους άλλους τη δική τους αδυναμία κι έτσι τους σκότωνα. Εσύ όμως δεν θα γίνεις σαν εμένα. Εξήγησε κι αυτός ο άγγελος.

Ο τρίτος άγγελος με τα λεφτά στον ώμο, πήρε στην αγκαλιά του το μωρό και του μίλησε με γλυκιά και τρυφερή φωνή.
-Κι εμένα το χρήμα έγινε η φυλακή μου. Πούλησα τα πάντα και όταν δεν είχα πια τίποτα να δώσω, αντάλλαξα την φτώχεια της ψυχής μου, με τον πλούτο της πλάνης. Εγώ έδινα ναρκωτικά και όπλα στους άλλους και πλούτιζα με τη μιζέρια τους. Εσύ όμως δεν θα γίνεις σαν εμένα.

Το μωρό δεν μπορούσε να πει κάτι άλλο κι έπεσε σε περισυλλογή. Οι τρεις άγγελοι το περιποιήθηκαν και έκαναν να ανέβουν στο φωτεινό τους τόξο για να γυρίσουν στον ουρανό. Λίγο πριν ξεκινήσουν το μωρό χαμογέλασε πονηρά και τους ρώτησε:
-Απαίσια ακούγονται όσα κάνατε, μα για πείτε μου, κι εσείς κάποτε δεν είσαστε σαν εμένα;

Οι άγγελοι κούνησαν καταφατικά τα κεφάλια τους. Το μωρό σοβάρεψε και ρώτησε:
-Τότε γιατί λέτε πως δεν θα γίνω κι εγώ σαν εσάς; Και πως εσείς τόσο αμαρτωλοί γίνατε άγγελοι;

Οι άγγελοι όμως ήδη πετούσαν. Το μωρό άνοιξε τα χεράκια του σε σχήμα σταυρού και αποκοιμήθηκε ευχαριστημένο, αφού είχε προλάβει να διαβάσει την απάντηση που οι άγγελοι του χάραξαν στον ουρανό:

-Για κανένα μην απελπίζεσαι! Και δεν θα γίνεις σαν εμάς, γιατί εσύ είσαι η Ελπίδα του Κόσμου!

Νότες στον ουρανό μου

2006-09-23T10:56:00.000+03:00

Πόσο το παν πόσο το τίποτα
πόσο το δικό μου το δικό σου;
Δεν έχει τιμή ο παράδεισος
ούτε η κόλαση κόστος
Αυτό το ταξίδι δεν έχει γυρισμό
άξιζε η προσμονή! Άξιζε!

Όταν το ξύδι γίνεται μέλι
το φιλί ζάχαρη
λιγώνει τον καιρό
κι εκείνον που ζούσαμε χώρια
και το μαζί.
Τώρα κι εγώ γνωρίζω
θάνατος δεν υπάρχει
κι ευτυχώς αθανασία δε λαχτάρησα ποτέ
Κοινή θνητή είμαι που πεθαίνει
κι ανασταίνεται στη σκέψη σου

Σ’ ευχαριστώ για τον ίλιγγο
και την ασφυξία!
Εγώ και πιο πολύ το παιδί που ξυπνάς μέσα μου
σε ευγνωμονούμε!
Ευτυχώς ήξερες πως για να γίνω δικιά σου
πρέπει να με σκοτώσεις
Να θάψεις ότι με αποτελούσε πριν από σένα.

Ένα μαζί και χώρια ένα.

Όχι δεν είναι ερωτικές αυτές οι λέξεις
Γιατί ο έρωτας με είχε μάθει αλλιώς Α Γ Α Π Η μου!

Έρχεται κρύο!

2006-09-22T10:27:00.000+03:00

Να ντύνεσαι καλά λέει το τραγουδάκι και ναι δεν είπα πουθενά για μας τους δύο. Γιατί ακόμα δεν έχω μάθει να λέω με λέξεις το θαύμα. Το νιώθω όμως το έχω περάσει στους ώμους και δε με νοιάζει, όσο κι αν βρέξει, κι αν φυσήξει!

Δεν έχω μια φωτογραφία σου γιατί δε χωρά το συναίσθημα μέσα σε μια εικόνα μάτια μου. Έχω στην κορνίζα της καρδιάς μου, το χαμόγελο της ψυχής σου το φυλάω σαν κόρη οφθαλμού, όποτε το χάνεις να στο ξαναδίνω…

Έρχεται κρύο κοίτα να ντύνεσαι καλά, φόρα όσο σε χωρά τη μεταξωτή αραχνοΰφαντη μας αγάπη!

Αυτά είπε το κορίτσι κοιτώντας τη θάλασσα και βγήκε στους δρόμους…

"Διάλογος"

2006-09-21T12:04:00.000+03:00

Εκείνη που για ευκολία θα ονομάσω Η, είναι γύρω στα σαράντα και σιδερώνει. Εκείνος που θα τον λέω Ο, είναι σαράντα-δύο και φτιάχνει ένα παζλ.

Ο: σήμερα στη δουλειά έγινε χαμός! Θέλουν να διώξουν δύο από τη μηχανογράφηση,
οπότε μένει ο Φώτης κι εγώ, δηλαδή εγώ να δουλεύω για τέσσερις…

Η: εδώ και μέρες έχω δυνατές σουβλιές χαμηλά στην κοιλιά. Έκλεισα ραντεβού με
τον Αντωνίου, αλλά πρώτα πρέπει να κάνω υπέρηχο.

Ο: τρελοκομείο ο Σταύρος, με πήρε στο γραφείο να μου πει πως σχεδιάζουν με τη
Γωγώ να κάνουν τα Χριστούγεννα το γύρο των παγωμένων λιμνών της Αυστρίας.
Εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν! Του είπα πως είμαστε στενάχωρα.

Η: ξέχασα να σου πω αν πεινάς, έχουν μείνει δύο κομμάτια σπανακόπιτα…

Ο: θέλει σέρβις η σακαράκα… όλο ζητάει αυτό το αυτοκίνητο πια.

Η: κατάλαβα πως η ξαδέρφη σου δε θέλει δώρα στο γάμο της, προτιμούν μετρητά.

Ο: τίποτα, θα ζητήσω αύξηση, αν τους διώξουν

Η: Πάω να κάνω ντους και μετά θα κοιμηθώ είμαι πτώμα!

Μετά από λίγο ο Ο ανοιγοκλείνει την τηλεόραση, παίρνει το πορτοφόλι του και ανοίγει την πόρτα.

Ο: πείνασα, από ότι θυμάμαι δεν έχουμε τίποτα πάω να πάρω σουβλάκια κι ένα dvd
να δούμε αγκαλίτσα!

Φεύγει. Κι από το μπάνιο ακούγεται η Η:
- νυστάζω! Θα κοιμηθώ σου λέω… Αύριο πάω για το υπερηχογράφημα…

?

2006-09-20T10:58:00.000+03:00

με ποιον ήσουν ευτυχισμένη στο παρελθόν;
Ρώτησε πριν με καληνυχτίσει κάποιος που γενικά ενδιαφέρεται.

Ευτυχώς με τον εαυτό μου, όπως και τώρα! Γιατί αν δεν είσαι ευτυχισμένος με τον εαυτό σου τι να περιμένεις από τους άλλους;

Κι αν περιμένεις από τους άλλους όταν αυτοί λακίσουν πάει η ευτυχία;

Νεύμα

2006-09-19T13:44:00.000+03:00

Αφού περπάτησα αντίθετα στο ρεύμα
και πότισα τη γη ιδρώτα μανιακό
έφτασα στης ανάσας σου το τέρμα
χωρίς αντίβαρο πάθος συμβατικό

Όλα στα δίνω με ρυθμό που εκβιάζει
την αντοχή σου και τα όρια της καρδιάς
μα αν η ταχύτητα μου με υστερία μοιάζει
δώσε το tempo όταν μέσα μου πετάς

Αφού περπάτησα αντίθετα στο ήθος
που επιβάλουνε στη γη οι λογικοί
ήρθα να ακούσεις πως τρελαίνεται
ο ήχος όταν το σώμα κατακτάει την ψυχή

Πτήσεις

2006-09-15T19:04:00.000+03:00

το αίμα μου κυλάει

προς τον ουρανό

απλώνει στο γαλάζιο

το πέταγμά του

και γίνεται σημάδι

αιρετικό

κόντρα στις χρεώσεις

του θανάτου

γιατί τέλος δεν είναι

σαν το κορμί

θα γίνει πάλι ένα

με το χώμα

μα σαν θέλει η ψυχή μου

να πάει ψηλά

κι αφήνει τα όνειρά της

να κάνουν λιώμα

θα απουσιάσω... Καλό Σαββατοκύριακο!

Eκβιασμός

2006-09-15T15:35:00.000+03:00

ή παντρευόμαστε ως το τέλος του χρόνου,
είπε αυτός, ή…

Χωρίζουμε! Απάντησα κι έφυγα μες τη μαύρη νύχτα.
Γιατί αυτά τα «ή» μόνο αγάπη δεν είναι…
Κατάλαβες;

Η Ανδρομέδα και ο Ιππότης

2006-09-13T19:42:00.000+03:00

Όταν έχει τρελό κύμα, κατεβαίνω στην άκρη των βράχων και στέκω ακίνητη, σαν τη γοργόνα στη μύτη του καραβιού. Η θάλασσα μου πετάει διαμάντια και μου τα λέει όλα… Μυστικά, τραγούδια, παραμύθια, κόλπα, ό,τι έχει και δεν έχει. Τις περισσότερες φορές γυρίζω σπίτι μουσκεμένη και ευτυχισμένη. Μπορεί να έχω κλάψει, να έχω σπαράξει παρέα με τα κύματα, μα η ψυχή μου γίνεται λαμπίκο και βρίσκει το δρόμο για την ένωση με το άπειρο της χαρά!

Πριν λίγες μέρες καθώς παρακαλούσα τον Ποσειδώνα να στείλει θαλασσινό ίαμα σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο που το πονούσε ο λαιμός του, εκεί που είχαμε αρχίσει να τα βρίσκουμε με τον αγριεμένο θαλασσοκράτορα, εμφανίστηκε στην παραλία ένα μυξιάρικο γύρω στα 7 και ήρθε με θράσος να μας διακόψει.

- κύμα ε; μου κάνει ο μπόμπιρας.

- Μμμ ναι! Του απαντώ. Και σκέφτομαι πως αν δεν του μιλήσω θα φύγει.Αλλά μπα!

Με έφερνε βόλτες γύρω γύρω και έμοιαζε να σκέφτεται τι άλλο να μου πει. Μια σκεφτόμουνα να του δώσω μία να πάει στη θάλασσα, μετά το λυπόμουνα το καημένο, γιατί έβλεπα στα μάτια του πολύ μοναξιά.

- από πού σ’ αμολήσανε βρε; ρώτησα- πλάκα έχεις! Είπε το σκασμένο.

- Εδώ κοντά δεν έχει κατοικημένα σπίτια. Καλέ από πού το έσκασες; ξαναρώτησα.

- Κοίτα εκεί πέρα, μου έκανε. Έχουμε έρθει εκδρομή με το σχολείο.

Όντως όταν κοίταξα στην άκρη της παραλίας είδα ένα τσούρμο παιδιά. Σκέφτηκα πως ήταν ώρα να τα μαζεύω και να του δίνω, ο μικρός όμως είχε άλλη άποψη.

- κάτσε να παίξουμε μωρέ! Μου είπε ναζιάρικα και μου κούνησε μια τσάντα που κρατούσε στο χέρι του.

- Τι να παίξουμε μωρό μου; Δεν είμαι εγώ για παιχνίδια τώρα! Του είπα. Η απάντησή του με άφησε άφωνη.

- Έλα μη φοβάσαι, αν και δε μοιάζεις για καμιά χαζή γκόμενα, θα είναι εύκολο παιχνίδι.

Μετά με πήρε από το χέρι και άνοιξε την τσάντα.

- να καλέ αυτά είναι τουβλάκια. Με λένε Πέτρο, έλα να χτίσουμε ένα κάστρο στην άκρη της θάλασσας! Με παρακάλεσε με προσποιητή ευγένεια.

- Άντε Πετράκι ας το κάνουμε, γιατί είσαι μάγκας και σε συμπάθησα. Του είπα.

Έτσι ο αρχιμάστορας κι η παρακόρη του βάλθηκαν να στήσουν το κάστρο. Όταν τελείωνε η κατασκευή, ο Πέτρος γύρισε προς τα εμένα και πολύ σοβαρός μου είπε:

- η μισή δουλειά έγινε!

- Τι η μισή φιλαράκο; έτοιμο είναι το καστέλο σου! Του γύρισα.

- Δεν κατάλαβες κοπελιά μου. Το κάστρο χτίστηκε αλλά τώρα θα μου πεις την ιστορία του! Μου απάντησε απαιτητικά.

Τον κοίταξα αμήχανη, κοίταζα και το κάστρο, δεν ήξερα τι να πω. Ώσπου θυμήθηκα! Είχα ζήσει σ’ εκείνο το κάστρο. Μα βέβαια ένα ολόκληρο όνειρο η ζωή μου εκεί μέσα. Εγώ με το όνομα Ανδρομέδα, ο Περσέας μου, και λίγοι καλοί φίλοι. Δεν ήταν αρκετός καιρός που είχα κατέβει από τον ουρανό. Τα βράδια ακούγαμε Archive, Γιάννη Αγγελακα, Θανάση Παπακωνσταντίνου και ότι άλλο ήθελε η ψυχή μας.Μόνοι μας φροντίζαμε τα ζωντανά μας, τους κήπους και τα περιβόλια μας. Και κυρίως τα αμπέλια μας! Το κρασί έρεε άφθονο και γλυκό, καλεσμένοι από όλο τον κόσμο μπαινόβγαιναν στη γιορτή μας.

Ώσπου κάποιο απόγευμα τύφλα στο μεθύσι, ο Περσέας μου, έπεσε κάτω από το άλογό του και σκοτώθηκε. Τους έδιωξα όλους και βάλθηκα να γκρεμίζω το κάστρο με τα χέρια μου. Κάθε μέρα κι από ένα κομματάκι. Μα ένα βροχερό πρωινό, στάθηκε μπροστά μου ένας επιβλητικός ιππότης, μου χαμογέλασε και μου είπε ένα τραγούδι, τόσο όμορφο και ταξιδιάρικο, που με έφερε στα συγκαλά μου.

Μετά μου εκμυστηρεύτηκε πως είχε χάσει κι εκείνος την αγαπημένη του. Έτσι αποφασίσαμε να πολεμήσουμε μαζί για τις αγάπες μας. Είχαμε γίνει μια γροθιά, ψάχναμε παντού να βρούμε το μυστικό που θα μας φέρει κοντά στα αγαπημένα μας πλάσματα. Γυρίσαμε όλες τις ακτές, σκαρφαλώσαμε στα ψηλότερα βουνά. Κλάψαμε, ματώσαμε, κατάγρατζουνιστίκαμε… γλεντήσαμε, γελάσαμε… κάναμε εχθρούς και σύμμαχους.

Με τον ιππότη στο πλευρό μου είχα γίνει ατρόμητη. Μας έδενε μια δροσερή τρυφερότητα και ένα πείσμα να κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα. Μόνο που εγώ κουρασμένη, ευάλωτη κι αδύναμη, ξέφυγα για λίγο από τον κοινό μας αγώνα και με την ελπίδα πως θα καταφέρω κάτι καλύτερο, όταν εκείνος κοιμόταν για λίγο, έτρεχα σε μέρη που δεν ήθελε να πλησιάσουμε γιατί ήξερε πως δε θα ωφελούσαν το σκοπό μας.

Έπρεπε φυσικά να το κάνω αυτό το λάθος για να μάθω…Σε ένα μέρος που κατασκήνωναν οι σαλτιμπάγκοι ενός τσίρκου, μια τσιγγάνα ψευτομάγισσα με έπεισε πως η μόνη λύση για να βρούμε τους λατρεμένους μας θα ήταν να πάμε στον Κάτω Κόσμο.

Πώς να πω στον ιππότη που ήταν μαχητής αυτό το πράμα. Δεν του είπα τίποτα μόνο του άφησα σε ένα σημείωμα μια συγνώμη και πήρα την κατηφόρα…Η μάγισσα μου είχε δώσει ένα λικεράκι που το έλεγαν θλίψη, δουλεμένο με ξόρκια το έκανα μια γουλιά και παρ ’την κάτω την κυρά Ανδρομέδα.

Μες στη σκοτοδίνη μου, με είδα να γλιστρώ σε ένα ποτάμι που έβγαζε στην πίσω πόρτα του Άδη. Δεν ήμουν κανονική νεκρή κι έτσι θα έπρεπε να μπω από εκεί. Είχε τη γοητεία του κι αυτό. Μόλις πέρασα μέσα βρέθηκα μπροστά σε ένα καθρέφτη που με ρώτησε τα προσωπικά μου στοιχεία και ποιον επιθυμούσα να βρω. Μου φάνηκαν πολύ απλά όλα. Αυτό δεν είχε γοητεία…

Σε λίγα λεπτά στον καθρέφτη εμφανίστηκε ο Περσέας κι από δίπλα του μια ομορφονιά. Κόντεψα να λιποθυμήσω βλέποντας το χαμόγελό του. Μα απόρησα με την αιθέρια ύπαρξη! Ήταν η Ευρυδίκη, του φίλου μου του ιππότη. Και οι δυο μαζί μου είπαν να πάρω δρόμο να ανέβω γρήγορα πάνω, να βρω τον ιππότη και να του πω πως το μυστικό για να είμαστε μαζί με τους καλούς μας, είναι να τους περιμένουμε να έρθουν εκείνοι πάλι κοντά μας κι όχι να πεθάνουμε κι εμείς.

Ευτυχώς ο Περσέας μου πλησιάζει πάλι! Στο τελευταίο του sms ήταν πολύ κοντά μου. Τώρα μένει να ξαναβρεί την επαφή κι ο ιππότης με την αγαπημένη του και να ζήσουμε όλοι μαζί στο κάστρο σαν τον παλιό καλό καιρό.

Μόλις τελείωσα την αφήγηση χάιδεψα λίγο τα μαλλιά του Πετράκη που με κοιτούσε με το στόμα ανοιχτό. Μετά μάζεψε τα τουβλάκια του και πήγε να βρει τους συμμαθητές του. Όταν είχε απομακρυνθεί αρκετά μου φώναξε με την αυθάδική του φωνούλα:

- είσαι πολύ τρελή!

- Ναι μα και πολύ ευτυχισμένη, μπαγάσα μου. Ψιθύρισα.

(ορίστε που δεν το άνοιγες εκεί που είναι ήδη)

'Οποιος λέει ψέματα

2006-09-13T16:46:00.000+03:00

γερνάει γρηγορότερα και ασχημότερα!

ζωγράφισε ο Goya

Καλά κρασιά!

2006-09-12T11:04:00.000+03:00

Ότι γεννιέται χάνεται ανθίζει και πεθαίνει
μα ότι αγάπησες βαθιά μες την καρδιά ανασαίνει.
Αν νιώθεις πως κουράστηκες και δεν τα βγάζεις πέρα
να ψάχνεις την Ανάσταση στην κάθε νέα μέρα.

Οι ανηφόρες που θα βρεις θα σου χαρίσουν κάτι
σαν κατηφόρες θα φανούν αφήσου στην αγάπη.

Ότι αποκτάς εφήμερο κι ότι ποθείς μακραίνει
μα ότι αγάπησες πολύ σαν χάδι σε ζεσταίνει.
Μην ξεχαστείς στα πρόσκαιρα της πλάνης τα παιχνίδια
και της ζωής το θησαυρό μη ρίχνεις στα σκουπίδια.

Οι ανηφόρες που θα βρεις θα σου χαρίσουν κάτι
σαν κατηφόρες θα φανούν αφήσου στην αγάπη.

Ότι σου λείπει ανύπαρκτο ότι έχεις ευλογία
μη φοβηθείς να ανοιχτείς στου χρόνου την πορεία.
Κι αν σου φανούν πανάκριβα του δρόμου σου τα τέλη
αξίζει για τα δώρα του να ξοδευτείς εντέλει.

O πατέρας μου,

2006-09-11T17:51:00.000+03:00

έκανε 2 δουλειές στη ζωή του, καλλιεργούσε και πουλούσε λουλούδια και τραγουδούσε κυρίως λαϊκά τραγούδια σε κοσμικές ταβέρνες της εποχής του. Κατά τ' άλλα ήταν μάγος μα δεν το έλεγε, μόνο σε μένα έδειχνε τα κατορθώματά του! Κι όλο έλεγε:

Πηγή, θα σε δείρω καμιά μέρα!

Ήταν ο μόνος στην οικογένεια μου που με καταλάβαινε απόλυτα και δε με φοβόταν.
Πέταξε πριν 5 χρόνια με τη μηχανή του, όμορφος μετά τα εξήνταπέντε και υγιής, για να μπορούμε να πετάμε μαζί...

Του αφιερώνω ένα από τα πιο αγαπημένα του κι όποιος ξέρει ας σιγοντάρει!

Θέλω την καρδιά να σφίξω

πέτρα πίσω μου να ρίξω

και να φύγω

μάλιστα κύριε μάλιστα κύριε

Mες στο χρόνο να περάσω

κι άν μπορέσω να ξεχάσω λίγο λίγο

μάλιστα κύριε μάλιστα κύριε

Μα τις νυχτιές σαν συλλογιέμαι

τα μάτια της τα μενεξιά

φοβάμαι και αναρωτιέμαι

πως θα σ' αντέ-πως θα σ' αντέξω μοναξιά

μάλιστα κύριε μάλιστα κύριε

Θέλω μια στιγμή να φτάσει

που ότι με κρατάει να σπάσει να ξεφύγω

άλιστα κύριε μάλιστα κύριε

Όλα να τα λησμονήσω

και σε μια γωνιά να σβύσω λίγο λίγο

μάλιστα κύριε μάλιστα κύριε

(Αλέκος Καγιαντάς-Γιώργος Ζαμπέτας)

Βρε δε βαριέσαι…

2006-09-11T14:48:00.000+03:00

Δε μου αρέσει να κρυφακούω, άλλωστε πάντα είμαι μπλεγμένη στις σκέψεις μου κι έτσι ακόμα κι αν γκαρίζουν δίπλα μου αν δε γουστάρω, δεν ακούω τίποτα! Μικρή νόμιζαν πως είμαι αυτιστική από αυτή μου την αντίδραση, αλλά καλώς ή κακώς δεν είμαι.

Τα χαράματα όμως που ξύπνησα και κατέβηκα στη θάλασσα την καταβρήκα στήνοντας αυτί στην παρακάτω κουβέντα.

- πάει, άδειασε η παραλία!
- Ευτυχώς την κάνανε οι μαλάκες!
- Έτσι είναι με το που ανοίγουν τα σχολεία, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.
- Ναι, λες και δεν πέρασε από δω κανείς παρά η βρωμιά τους. Μα ρε φίλε μου, σ’ αυτά τα ρημαδοσχολεία δεν τους μαθαίνουν κάτι;
- Ξέρω γω; Πετάνε τα πάντα στη θάλασσα και στις παραλίες, λες και δεν τρέχει τίποτα…
- Δολοφόνοι είναι, κάποιος πρέπει να τους το μάθει. Άμα τους έχωναν πλαστικά στο στομάχι τους θα τους άρεσε;
- Δε βαριέσαι…

Αυτά είπαν δυο μεγάλοι γλάροι και πέταξαν κατά το λιμάνι.

Είσαι μπλε...

2006-09-09T11:48:00.000+03:00

Είσαι μπλε, όμορφη και πολύ μπλε, σαν το αυτοκίνητο του μπαμπα μου!
Είπε ο Αλέξανδρος από τη Γαλλία που στα 3 του έχει καλό γούστο θα έλεγα και κοιμήθηκε δίπλα μου...

Καλό Σαββατοκύριακο!!!

Πάνω απ' όλα η αγάπη

2006-09-08T10:34:00.000+03:00

Σηκώθηκε από τα χαράματα, γύρισε του είπε σιγανά μια καλημέρα!
Του είπε…

Δεν ήταν στο κρεβάτι της εκείνος. Μα κοιμάται και ξυπνάει μαζί του χρόνια τώρα, ακόμα και πριν τον γνωρίσει.

Ψιθυρίζει συχνά το λατρεμένο όνομά του και νιώθει πως τη χαϊδεύει τρυφερά. Ξέρει πως την αγαπάει κι αυτό είναι το παν.

Μόνο που τους χωρίζουν κάτι γαμημένα χιλιόμετρα. Μα τους ενώνουν τόσα που το αντέχουν.

Τα μεσημέρια του μαγειρεύει και του σερβίρει μικρά έργα τέχνης, του βάζει κόκκινο κρασί, επίτηδες χύνει λίγο στο χέρι του και το μαζεύει με τα χείλια της.

Σαν σουρουπώνει του βάζει μουσικές, πολλές μουσικές και του τραγουδάει. Της λέει πως ακούει…

Η ζωή της μακριά του, σκέτο μαρτύριο σταγόνας. Μα ξέρει πως κάποια στιγμή, θα τα βροντήξει όλα και θα τρέξει κοντά του!

Εκτός αν ως τότε της γυαλίσει κάποιος άλλος…

Δεν την ξέρω, έχω ακούσει για αυτή μα μου είναι αδιάφορη, γιατί εγώ, να θυμάσαι, πάνω απ’ όλα, βάζω ακόμα την αγάπη!

Σαν της μιλώ για σένα κοκκινίζει

2006-09-07T15:41:00.000+03:00

Εγώ λατρεύω τις βροχές
που τρέχουν στα βουνά σου
κυλούν τα καθαρά νερά
περνούν απ’ την καρδιά σου
Κοντά μου μεταφέρουνε
κάτι από εσένα
καλά φεγγάρια
μάτια μου βρεγμένα!

Εγώ λατρεύω το λυγμό
που παίζει στα όνειρά σου
χορεύει πάνω σε καρφιά
γλυκαίνει τη ματιά σου
Στην αγκαλιά μου καίγεται
σαν χάδι δίχως φρένα
καλά φεγγάρια
λόγια μου μελένια!

Εγώ λατρεύω τις σιωπές
που πλέουν στο κορμί σου
σαν καραβάκι με πανί
με φέρνουν στην ακτή σου
Στη σκοτεινιά μου γίνονται
φωτάκια αστρολουσμένα
καλά φεγγάρια
χείλη μου ανθισμένα!

Ο «Δε Θα Τα Καταφέρεις»

2006-09-06T10:45:00.000+03:00

Λοιπόν, Δημητράκη, τέρμα τα δίφραγκα, τα παραμύθια μου να τα δείχνεις στους φίλους σου από τη στήλη μου παράθυρο στο παραμύθι http://www.musicheaven.gr

Κάποτε, κάπου σε αυτό τον κόσμο, σε ένα δάσος με πυκνή βλάστηση, γεμάτο επικίνδυνες γωνιές με δηλητηριώδη φυτά και εχθρικά τέρατα, που ίσως μόνο εγώ γνωρίζω, είχε τον πύργο του ένας παντοδύναμος δράκος που τον έλεγαν: «Δε θα τα καταφέρεις».

Είχα ακούσει να μιλούν για εκείνον με τα χειρότερα λόγια, μα δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο πανούργος ήταν, κυρίως γιατί δε μου άρεσε καθόλου να παραδεχτώ τη δύναμή του. Τώρα πως γίνεται αυτά που θέλει κανείς να αποφεύγει, τελικά να τα τρώει στη μούρη, είναι αλλουνού δουλειά κι εκείνου θα παραμείνει.

Έτσι κι εγώ παρόλο που δεν ήθελα ποτέ μου, καμία παρτίδα με τον περιβόητο «Δε θα τα καταφέρεις», κάποτε τον βρήκα μπροστά μου, σε μια σχολική εκδρομή και μου κόπηκε η μιλιά... Τι πράγμα ήταν ετούτο, άλλο να το βλέπεις κι άλλο να σου λέω… Μέσα στην τρομάρα μου δεν μπορούσα ούτε να τον κοιτάξω για πολύ. Στην αρχή μου φάνηκε να έχει μπόι, γύρω στα πέντε μέτρα. Αλλά πάλι δεν ήμουν σίγουρη, έμοιαζε να ψηλώνει σε κάθε του βήμα!Ευτυχώς εκείνη τη φορά, για καλή μου τύχη δε με πήρε είδηση.

Ήταν απασχολημένος με ένα άλλο παιδάκι, που προσπαθούσε να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο. Ο φοβερός δράκος, είχε σταθεί μπροστά του και του ψιθύριζε: Δε θα τα καταφέρεις! Δε θα τα καταφέρεις! Το δέντρο είναι πανύψηλο, εσύ είσαι μικρούλι, ούτε στο δεύτερο κλαδί δε θα μπορέσεις να φτάσεις! Το καημένο το παιδάκι δεν έκανε βήμα, κι εγώ παραξενεύτηκα, γιατί το δέντρο ήταν μικρό με ωραία γερά κλαδιά, που θα μπορούσε να ανέβει και το πιο ανάξιο βουτυρόπαιδο.

Μα κι ο δράκος στεκόταν αρκετά μακριά από το θύμα του, τόσο που το πιτσιρίκι θα μπορούσε με ένα σάλτο να του ξεφύγει. Κι επειδή ένα παιδί ήμουν κι εγώ, και μέσα μου η τόλμη κέρδιζε και τη λογική και το φόβο, έτρεξα με όλη μου τη δύναμη, έπιασα το χέρι του μικρού και φύγαμε αλαφιασμένοι για να βρούμε τους συμμαθητές μας. Στα αυτιά μας, είχε μείνει όμως το μουρμουρητό του «Δε θα τα καταφέρεις».

Αργότερα στο γυμνάσιο, που τα πράγματα είχαν αρχίσει να ζορίζουν, μαθήματα, μα κι ένα βουνό συναισθήματα που πάνε λες πακέτο με την εφηβεία μας, βρήκα ένα κόλπο για να ξεγλιστράω, από τις υποχρεώσεις μου, με έναν ανέντιμο τρόπο που στην αρχή με βόλεψε μια χαρά! Υποστήριζα πως ήμουν δέσμια του δράκου «Δε θα τα καταφέρεις» και γι’ αυτό η ικανότητά μου ήταν περιορισμένη.

Σκαρφιζόμουνα χίλια-δυο περίτεχνα επιχειρήματα για να πείσω τους γύρω μου, για την αδυναμία μου και τις περισσότερες φορές, επειδή και οι άλλοι είχαν κάποιο φόβο για το άγνωστο τέρας εκεί έξω, με άφηναν στην ησυχία μου. Είπα τόσο συχνά αυτό το παραμύθι, που τελικά το πίστεψα και η ίδια! Όταν βρισκόμουν μπροστά σε κάποια δυσκολία, όταν ήθελα να κάνω μια αρχή σε κάτι καινούργιο, έβλεπα μπροστά μου τον απαίσιο «Δε θα τα καταφέρεις»! Μα και όταν οι άλλοι δεν ήθελαν να κάνω κάτι, μου έλεγαν πως θα με σταματήσει ο δράκος. Τα χρόνια κυλούσαν με τον ίδιο εφιάλτη!

Έτρεφα με το φόβο μου, τα όνειρά μου, τις επιθυμίες και τα σχέδια μου, εκείνον το σιχαμένο δράκο και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο αδύναμη αισθανόμουν. Έλεγα μέσα μου πως όσο δεν πειράζω το θηρίο, θα με αφήνει ήσυχη. Μα κάποτε τα θέλω μου άρχισαν να θεριεύουν με τη σειρά τους. Βαρέθηκα τη μίζερη ζωή μου και άρχισα να ψάχνω πως θα μπορούσα να εξαφανίσω το πρόβλημά μου.

Όσο και να μη μου καλάρεσε η ιδέα, αποφάσισα να προσπαθήσω να κερδίσω την εύνοια του «Δε θα τα καταφέρεις». Να γίνω δήθεν φίλη του, για να τον γνωρίσω καλύτερα, με την ελπίδα να βρω τα αδύνατά του σημεία και να τον καταστρέψω.

Δε θα ξεχάσω ποτέ την ηλιόλουστη μέρα που ξετρύπωσα τελικά το κουράγιο και στάθηκα μπροστά του. Όσο τον κοίταζα τόσο πιο μικρός μου φαινόταν, ώσπου ξαφνικά συνειδητοποίησα πως είχε το ύψος μου. Παρατηρώντας τον λίγο ακόμα, είδα πια μπροστά μου ένα άθλιο πλασματάκι, που μάλιστα έμοιαζε να με φοβάται. Στάθηκα απέναντί του και τον κοίταξα κατάματα.

Και τότε έγινε το πιο απίθανο πράγμα. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια, πως ο «Δε θα τα καταφέρεις», είχε το πρόσωπό μου. Ήταν ίδιος εγώ. Αυτό τελικά ήταν και το αδύναμό του σημείο. Ο φοβερός και τρομερός δράκος που με τρομοκρατούσε τόσα χρόνια ήταν ένα κομμάτι του εαυτού μου. Που όσο πιο πολύ το μαθαίνω, όσο το φροντίζω και το περιποιέμαι, όσο το βγάζω στο φως και στη βόλτα της ζωής μας, τόσο πιο πολύ γλυκαίνει και μου συμπαραστέκεται.

Αυτή ήταν πάνω-κάτω η ιστορία του «Δε θα τα καταφέρεις». Αφήστε που τώρα τελευταία σκέφτομαι να του αλλάξω λιγάκι το όνομα, γιατί πιστεύω, πως του αξίζει να τον φωνάζω «προσπάθησε και θα τα καταφέρεις»!

Άμα έχετε κι εσείς κανένα τέτοιο δράκο, φέρτε τον στην παρέα να δούμε ποιος πραγματικά είναι!

Το Πεφταστέρι που ξαναπήγε στον Ουρανό

2006-09-05T13:58:00.000+03:00

Αυτή, όπως και η επόμενη μου δημοσίευση είναι υπόσχεση στον http://trelitoufegariou.blogspot.com/2006/04/blog-post_27.html

«Μη με διώχνεις», είπε το αστέρι στον ουρανό.

«Μη φοβάσαι, θα έχεις ένα όμορφο ταξίδι», του απάντησε εκείνος.

«Βοήθεια αδέρφια δεν θέλω να πάω πουθενά», φώναξε τρομαγμένο το αστέρι καθώς άρχισε να πέφτει προς τη γη.

Όσοι είδαν το πεφταστέρι ευχήθηκαν κάτι. Άλλος ήθελε, υγεία, άλλος αγάπη, άλλος ένα καινούριο αυτοκίνητο, μα το αγόρι που αγνάντευε τη θάλασσα, έκανε μια διαφορετική ευχή: «Αυτό το πεφταστέρι να γίνει δικό μου» είπε.

Και μετά ξάπλωσε στο κρεβάτι του και αποκοιμήθηκε...Το πεφταστέρι, που είχε πέσει πάνω στα βράχια, αποφάσισε να περάσει τη νύχτα του εκεί, κοιτάζοντας τους φίλους του στον ουρανό. Στην αρχή, ένιωθε ζήλια και πίκρα, μα σιγά-σιγά, αφέθηκε στη γλύκα της βραδιάς, χάζεψε τα φώτα των καραβιών που χόρευαν στη θάλασσα και μαγεύτηκε από τη μελωδία των κυμάτων.

Το άλλο πρωί ο ήλιος βρήκε το λιμάνι σε μεγάλες φούριες. Αυτοκίνητα έφερναν και έπαιρναν κόσμο στα καράβια, μεγάλα φορτηγά κουβαλούσαν εμπορεύματα. Ένας χαμός!

Το πεφταστέρι, πανικοβλήθηκε και κούρνιασε στα βράχια. «Άπαπα δεν πάω πουθενά πια, θα κάτσω εδώ, που δε θα με πειράξει κανείς», σκέφτηκε. Σε λίγο στάθηκε δίπλα του ένας σκύλος, εκείνο τρόμαξε κι άρχισε να προσεύχεται να μην το πάρει χαμπάρι το κοπρόσκυλο και το καταβροχθίσει. Ευτυχώς, ο σκύλος δεν είδε το πεφταστέρι και έφυγε για να βρει το αφεντικό του.

Το μεσημέρι ο ήλιος τσουρούφλιζε και το πεφταστέρι σκλήρυνε και πήρε ένα όμορφο χρυσαφί χρώμα. Αυτό ήταν, έγινε ένας αστερίας! Όταν σχόλασε το αγόρι που αγνάντευε τη θάλασσα, κατέβηκε στα βράχια να ψάξει το αστέρι του και μόλις το βρήκε το κράτησε με αγάπη στα δυο του χέρια και το πήρε μαζί του.

Το πεφταστέρι ένιωσε ασφάλεια. Μα επειδή ήταν φοβητσιάρικο, ρώτησε το αγόρι: «θα με προσέχεις, έτσι;» «φυσικά θα σε προσέχω», του απάντησε εκείνο χαϊδεύοντάς το. Τα πράγματα όμως δεν ήταν και τόσο εύκολα.

Μόλις η μαμά του αγοριού είδε τον αστερία είπε στο γιο της: «πάλι μάζεψες βρωμιές; Αμέσως στο σκουπιδοτενεκέ αυτή η βλακεία που κρατάς και πλύνε καλά τα χέρια σου, για να φάμε». Το αγόρι στεναχωρήθηκε. Δεν μπορούσε να πετάξει το θησαυρό του.

Έκρυψε το πεφταστέρι κάτω από τα βιβλία του, μα ήξερε πως δεν θα μπορούσε να το κρατήσει για πολύ εκεί μιας κι η μαμά του τα έβρισκε όλα. Έσπαγε το κεφάλι του για να βρει μια λύση και την άλλη μέρα πήρε μαζί του το πεφταστέρι του στο σχολείο. Λίγο πριν μπει στην τάξη, το ρώτησε: «Αστεράκι μου, αν δεν μπορώ να σε κρατήσω εγώ, που θα ήθελες να πας;» «Α, μα να γυρίσω στον ουρανό, πουθενά αλλού», του απάντησε εκείνο.

Σε λίγες ώρες, η δασκάλα ζήτησε από τα παιδιά να μπουν ήσυχα στη σειρά γιατί θα πήγαιναν να επισκεφτούν στο νοσοκομείο, ένα συμμαθητή τους, που από όσο ήξεραν ήταν τόσο άρρωστος, που για να του περάσει ο πόνος θα πήγαινε στον ουρανό. Όλοι του είχαν πάρει από ένα δωράκι. Κι επειδή το άρρωστο παιδί δεν είχε πια μαλλιά, για να μην του κόψουν τη φόρα προς τον ουρανό, το αγόρι, του είχε αγοράσει ένα όμορφο σκουφάκι για να μην κρυώνει. Τότε του ήρθε μια ιδέα. Πήρε το αστέρι του και το έβαλε πάνω στο σκουφάκι. Το τύλιξε καλά με το κορδόνι από το παπούτσι του και όταν έφτασε στο νοσοκομείο, το χάρισε στο φιλαράκο του, που ξετρελάθηκε από τη χαρά του.

Σε μερικές μέρες το άρρωστο αγόρι αφού μάζεψε την αγάπη όλου του κόσμου, έφυγε τελικά για τον ουρανό φορώντας το σκουφάκι του. Έτσι έφυγε μαζί του και το πεφταστέρι. Που όταν έφτασε επάνω πήρε πάλι την παλιά του θέση, ανάμεσα στους φίλους του και τους είπε όσα έγινα κάτω στη γη.

Το αγόρι που αγνάντευε τη θάλασσα, μεγάλωνε ευτυχισμένο, γιατί τα βράδια έβλεπε πάντα το αστέρι του, που του έστελνε λαμπερά φιλιά και ήξερε πως παρόλο που δεν το είχε κοντά του, ήταν για πάντα δικό του, ήταν χαρούμενο και το αγαπούσε, όπως όταν το κράταγε στα χέρια του.

Κι από τότε, έλεγε πως όταν έχεις αγαπήσει κάτι, θες μόνο το καλό του, και όπου κι αν βρίσκεται στην πραγματικότητα για σένα, δεν μπορεί να πάει πιο μακριά από την καρδιά σου.

Το συγκεκριμένο δημοσιεύθηκε σε site και περιοδικά πανεπιστημίων όλου του κόσμου. Αγαπήθηκε πολύ από μια παρέα παιδιών με λευχαιμία μα νομίζω πως θα αρέσει και στους υγιείς...

Αιώνιο Καλοκαίρι (Σ. Μπ.)

2006-09-03T14:10:00.000+03:00

Μια ταξιδιώτισσα καρδιά
στα μαύρα τα 'χε βάψει
Είχε τους λόγους της κι αυτή
πολύ σκληρά να κλάψει
Μα ήρθε ένας ποταμός
ένα γενναίο αστέρι
έφερε δώρα μαγικά
την πήρε από το χέρι.

Ο πιο καλός μου άγγελος
στον κόσμο σε ‘χει φέρει
Μοιάζουν στο πλάι σου
οι στιγμές αιώνιο καλοκαίρι.

Ένα βαρκάκι με πανιά
μπήκε σε τρικυμία
έψαχνε φάρο και στεριά
λιμάνι κι ηρεμία.
Κοντά του βρέθηκε νησί
με αγάπη μες στα στήθια
και όλοι ζήσανε καλά
όπως στα παραμύθια.

Ο πιο καλός μου άγγελος
στον κόσμο σε ‘χει φέρει
Μοιάζουν στο πλάι σου
οι στιγμές αιώνιο καλοκαίρι.

Μες το κρασί σου τις ευχές
της νύχτας και της μέρας
θα ρίξω για να ξεδιψάς
να ΄ναι γλυκός ο αέρας.
Που θα σε φέρνει δίπλα μου
τρελά να τραγουδάμε
γλυκά να αρμενίζουμε

και να χαμογελάμε.

Της καλής εξόδου…

2006-09-02T10:40:00.000+03:00

χαίρομαι πολύ που το εκατοστό μου post είναι για έναν τόσο αγαπημένο φίλο!

Δεν ξέρω από τη ζωή τι περιμένεις ούτε τη γειτονιά σου γνώρισα που μένεις.
Δε θέλω από σένα τίποτα άλλο μόνο σαν ήλιο ένα χαμόγελο μεγάλο

Σου έστησα σκηνή μες την καρδιά μου θα σε κερνάω τα πιο τρελά όνειρά μου.
Όποτε στην πορεία σου δε βρίσκεις άκρη με νανουρίσματα θα σου σκουπίζω κάθε δάκρυ.

Είσαι ευαίσθητη ψυχή συχνά ματώνεις γι’ αυτή τη δύναμη ποτέ μη μετανιώνεις.
Να χεις γλυκό αέρα στα φτερά σου,φόρα κι εγώ να παίρνω απ’ το πέταγμά σου!

Τώρα που θα ανοιγοκλείνουν ντουλάπες

2006-09-01T19:29:00.000+03:00

Ρούχα που δε φοράς πια, μην τα αφήνεις να γεμίζουν οικιακή σκόνη. Ρούχα που δεν κάνουν πια στα παιδιά σου.....

Κάποιοι τα έχουν ανάγκη! Βάλ' τα καθαρά σε σακούλες και "πέταξέ" στους κάδους της HUMANA. Ξέρουν καλά τι θα τα κάνουν!

Σίγουρα υπάρχουν κάδοι απέναντι από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Και στην Πλ. Καραϊσκάκη, πάλι στον Πειραιά.

Μπορείς να μάθεις για τον πιο κοντινό σου κάδο στο 210-5576837
Ευχαριστώ!

Ζούγκλα;

2006-09-01T10:27:00.000+03:00

Όσο ακόνιζα το μαχαίρι μου
προσευχόμουν να μου είναι αχρείαστο
στη ζούγκλα.

Ευχήθηκα επίσης να μη χάσω
τα ακριβά μου υπάρχοντα
μπήκα με το χαμόγελο
ήθελα να βγω πάλι
χαμογελαστή.

Κάθε σκοτεινό βλέμμα μικρού παιδιού
ένας θάνατος για μένα.
Πολλοί μου έχουν πει να μη με λέω τρελή
δε με έχουν δει στη ζούγκλα.

Άλλοι μου έχουν πει πως
ο αγώνας μου είναι μια τρέλα.
Δεν έχουν αναμετρήσει
την υπομονή και την αντοχή τους
με την πείνα και τον πόνο μικρών παιδιών.

Είπα θα βγω χαμογελαστή,
ό,τι κι αν συμβεί στη ζούγκλα.
Αντάλλαξα μια τεράστια ευτυχία
με μισή κονσέρβα κόκκινα φασόλια.

Κονόμησα ένα μπουκέτο παιδικές αγκαλιές
τραγουδώντας το:
βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά…
Να μη ξεχνάω γαμώτο να μαθαίνω
παιδικά τραγούδια στη γλώσσα
των παιδιών που θα συναντήσω…

Απαγόρευσα στον εαυτό μου
να φοβηθεί ποντίκια και “ανθρώπους”.
Έκανα ό,τι μπορούσα
Κι ό,τι δε μπορούσα το προσπάθησα.

Ξέρω, δεν αρκεί μόνο η καλή πρόθεση,
γι’ αυτό ακόνιζα καλά το μαχαίρι μου.
Έτσι πίστεψαν πως θα το χρησιμοποιήσω.
Έτσι μου ήταν αχρείαστο…

Γύρισα! Γεμάτη αγάπη για όλους και για όλα!
Δεν έσωσα τον κόσμο,
το στόχο μου μια φορά τον πέτυχα.

Και τώρα ξέρω πως γλυκά θα ξαποστάσω
κοντά σας
ακόμα κι αν στη ζούγκλα…
Ακόμα κι αν εδώ…

Σας εύχομαι έναν καλότροπο Σεπτέμβρη!

Λίγο πριν γυρίσω…

2006-08-30T11:24:00.000+03:00

Δε σ’ έχω δει μέσα στο φεγγάρι
που μ’ αγκαλιάζει τούτο το βράδυ

Νοιώθω πως απόψε
που τ’ άφησα όλα κάτω στο χώμα
το μόνο ολόδικό μου
είναι η σκέψη μου για σένα

Θα πλαγιάσω πλάι σου να ξέρεις
Τούτο το βράδυ
που τ’ αφήνω όλα πίσω…

Δεν είσαι υποχρεωμένος να μείνεις
ώσπου να ξυπνήσω…
Φτάνει που γελάς μέσα μου!

Καλά Ταξίμια!

2006-08-24T14:23:00.000+03:00

Από την πρώτη νότα σου
Έμαθα να σε τραγουδώ
Όλους δροσιά τους κέρασες
Μα εμένα πυρετό

Αγρίμι κι αν με φώναζες
Μ’ είχες εξημερώσει
Στο γέλιο σου στον πόνο σου
Αγάπη έχω στρώσει

Ειρηνικέ πολεμιστή
Γενναίε συμπαραστάτη
Ευχαριστώ που μου ‘μαθες
Το θάρρος για προστάτη

Κι αν δεν πηγαίνουμε μαζί
Στους νέους μας αγώνες
Ο δρόμος σου κι ο δρόμος μου
Θα λιώνουν παγετώνες

Θα απουσιάσω για λίγο, μα θα επιστρέψω σίγουρα αρχές Σεπτέμβρη.
Να είστε όλοι καλά, για να είμαι καλύτερα!
Αλιενοφιλιά!

Γνωστός άγνωστος...

2006-08-23T13:55:00.000+03:00

Εκεί που λέω πως σ’ έμαθα
μου κάνεις μία τρίπλα
και με αφήνεις άφωνη
στα πείσματά σου δίπλα.
Σου φέρομαι με το καλό
σε ντύνω σε ποτίζω
ό,τι διατάξεις εκτελώ
τα πάθη σου ταΐζω.

Γνωστέ μου άγνωστε εαυτέ μου
παράδεισε και λαβύρινθέ μου
γλυκιά και άκαρδη εξουσία
μεγάλη σου έδωσα σημασία.

Εκεί που λεω πως σε έπεισα
να κόψεις πια τα νάζια
το μάτι κλείνεις πονηρά
και πιάνεις τέρμα γκάζια.
Σου φέρομαι με το καλό
στα φώτα όταν σε βγάζω
με παίρνεις με το άγριο
με κάνεις και τρομάζω.

kyriaz...

2006-08-22T14:40:00.000+03:00

ήθελα πολύ να σου δώσω ένα λουλουδάκι!

και...

Η σκιά μου μια πληγή
Που τη γλύφουνε λύκοι
Τίποτα δε μου ανήκει
Διαρκώς μου ζητάνε

Κάποιο βράδυ η τρελή
Θα ‘ρθω στη γειτονιά σου
Μυστικά να μου πεις

Τα όνειρά μας που πάνε

Bonjour!

2006-08-20T14:47:00.000+03:00

Au sol de mon coeur
tes yeux bleus
L’ Ocean,
où vont les dauphins
passer la nuit

Au sommet de mon corps
tranpirent
tes caresses
qui suffoquent la tristesse
et m’ offrent la vie

Au fond de l’ amour
ta pluie
ton silence
qui dance et qui lance
rictus d’ un mordu

Au bord du ciel rouge
se balance
ton sourire
qui écrabouille le delire
le truc de l’ envie

Μετάφραση για τους επισκέπτες στο α’ σχόλιο…

'Ομορφο Σαββατοκύριακο!

2006-08-19T10:02:00.000+03:00

Αλκοολίκι είναι ο φόβος
που τα μάτια μας τυφλώνει
το περπάτημα ξεκίνα
που τη σκέψη μας λυτρώνει.

Στις στροφές του κάθε δρόμου
τρίκλισε σαν μεθυσμένος
βήμα βήμα στην ψυχή σου
θα σαι εσύ ο κερδισμένος.

Το καινούργιο μη φοβάσαι
και το άγνωστο μην τρέμεις
τις πληγές σου μη λυπάσαι
τον κατακλυσμό μη φέρνεις.

Στις στροφές και στις ευθείες
χόρεψε με τ’ όνειρό σου
όπου πάει η ψυχή σου

να χει φίλο τον εαυτό σου.

Στη "νοσταλγό" μου...

2006-08-18T18:21:00.000+03:00

Όλια:

Από του φάρου τη μεριά,
φτάνει ανάλαφρη δροσιά!
Το κύμα παίζει σιγανά
τραγούδι για τη λησμονιά.

Βυθός η νύχτα για καημούς
καράβι γι' αναστεναγμούς...

Γέλα! Ακούς;

Ανοίγουμε και σας περιμένουμε...

2006-08-18T15:27:00.000+03:00

Για χάρη 3 εξαιρετικών ανθρώπων θα επιστρέψω στη μπλογκόσφαιρα...
Δεν έχω ιδέα πως ακριβώς, δώστε μου λίγο χρόνο να βρω το ρυθμό μου και τα λέμε!

Αλιενοφιλιά!

ΥΓ.
Αποστολή σχολίων και πάλι εφικτή...

Εξαίρεση 09/08/06

2006-08-10T09:26:00.000+03:00

«Δε σε φοβάμαι», είπε η έρημος στη μικρή οφθαλμαπάτη…

Εκείνη πήρε τα πάνω της, συγκινήθηκε και απάντησε:
-καλά λοιπόν! Θα βάλω τα δυνατά μου να γίνω όαση!

Ευχαριστώ!

2006-07-28T08:50:00.000+03:00

...

Το Τελευταίο...

2006-07-27T16:53:00.000+03:00

μη με περιμένετε...
Δεν έχω άλλο χρόνο, ούτε θα ψάξω να βρω.

Θα πρέπει να το έχετε καταλάβει, δεν είμαι για εδώ. Η ψυχή μου τρέχει...
Σας ευχαριστώ! Σας αγαπώ και θα σας έρχομαι στα δικά σας μπαλκόνια γλυκά μου!

Το τελευταίο ποστ της Ανδρομέδας, στιχάκι αγαπημένο για όλους έσας!!!
Αλιενοφιλιά!

Αχ, στην αρχή των τραγουδιών
το αχ είναι γραμμένο.
Είναι γλυκό είναι πικρό είναι κι ονειρεμένο.
Αχ συ που φεύγεις, πού τραβάς
πού πας και ξεμακραίνεις.
Ώρες, στα ρυάκια χάνεσαι
κι ωρες, στα όρη βγαίνεις.
Αχ, τα τραγούδια είν' ευχή
και πάρε την μαζί σου.
Στ' αρώματα, στα χρώματα
στις μουσικές χαρίσου.

(Κώστα Γουδή - Νίκου Ξυδάκη)

Κυριακή 23/7/06

2006-07-27T10:28:00.000+03:00

Οι τελευταίοι καλεσμένοι του Σαββάτου έφυγαν κατά τη μία. Καθώς πήγαινα για ύπνο, η γιαγιά Ελένη μου ζήτησε να τη συνοδέψω στην Κυριακάτικη λειτουργία για να γνωρίσω την κυρία με το ναρκομανή γιο. Αφού δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα για τους νεκρούς, ας βοηθάμε τους ζωντανούς, μου εξήγησε και με φίλησε για να με καληνυχτίσει. Περπάτησα λίγο στο μπαλκόνι κοιτώντας τον ουρανό, νανούρισα τις σκέψεις μου και κοιμήθηκα ήρεμα στη σιγαλιά.

Το πρωί της Κυριακής, έκανα γρήγορα ένα ντους και πήγα στην εκκλησία με τη Γιαγιά Ελένη. Μετά μας πήγε με τη φίλη της σε ένα συμπαθητικό καφέ. Έδωσα κάποιες συμβουλές στην πολύ γλυκιά γυναίκα, μα επειδή οι τύψεις και η ντροπή της ιδέας πως είχε αποτύχει σαν μητέρα, την εμπόδιζαν να με ακούσει, την άφησα να μου πει τον πόνο της και συμφωνήσαμε να πάει με το γιο της όπου θα την έστελνα.

Αργότερα, περπατήσαμε λίγο με τη γιαγιά στο χωριό, με πήρε στο κινητό ο εγγονός της και μου είπε πως θα πηγαίναμε για μεσημεριανό σε ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι για ψάρι. Ντροπαλά η γιαγιά Ελένη μου εκμυστηρεύτηκε πως ένιωσε πολύ καλά μετά το χτεσινό μασάζ. Την πήγα σχεδόν με το ζόρι σπίτι και έβαλα όλη μου την τέχνη για να την ανακουφίσω από τον πόνο που είχε στήσει το λημέρι του σ’ αυτό το γέρικο κορμί. Μου είπε με λίγα λόγια ένα φόβο της, μην πεθάνει μόνη της στο σπίτι κι εγώ την παρηγόρησα πως σίγουρα κάτι θα κάνουμε γ’ αυτό.

Για καλή μου τύχη άρχισε να μου αφηγείται ιστορίες από τη ζωή της, την εφηβική της περίοδο στα Χανιά, πόσο δύσκολα ένιωσε όταν δούλεψε για δυο χρόνια στο ραφτάδικο του νονού της στην Αθήνα και πόσο σκληρός ήταν ο πρώτος καιρός, νιόπαντρη στο χωριό του άντρα της, ώσπου να τη μάθουν οι συγγενείς κι οι συγχωριανοί και να αποκτήσει την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη τους.

Πάνω εκεί δεν έχασα την ευκαιρία, ήξερα πως ήταν η καταλληλότερη στιγμή, να της μιλήσω για τα παιδιά. Το έπαιξε ψύχραιμη μα τα δάχτυλά μου πυροβολήθηκαν από την ταραχή της. Τη ρώτησα αν θα μπορούσε να βοηθήσει τη S. να μην αισθανθεί τόσο ξένη και παράταιρη, όσο είχε νιώσει εκείνη όποτε άλλαζε σπίτι. Ευτυχώς, το πήρε πάνω της. Γύρισε με κοίταξε με μάτια λαμπερά και κατάλαβα πως το ζευγάρι είχε πια έναν πανίσχυρο σύμμαχο.

Στο ταβερνάκι, μεταξύ χταποδιού και ψαριών και φυσικά με τη βοήθεια του ούζου, μπόρεσα να βρω μια καλή λύση για τη ζωή της γιαγιάς Ελένης. Είχε ένα μεγάλο τριάρι στην Αθήνα, δήθεν για να μένει όποτε ανέβαινε στην πόλη. Δηλαδή ποτέ. Ο Τ. και η S. είχαν πολύ καλούς μισθούς θα το νοίκιαζαν, με χαμηλή βέβαια τιμή, γιατί πως αλλιώς. Με τα χρήματα αυτά η γιαγιά θα έπαιρνε μία βοηθό για το σπίτι. Κοπέλα που γνωρίζαμε ήδη από το χωριό, έτσι θα βοηθούσε μια πάμφτωχη ορφανή, θα έκανε την καθημερινότητα της πιο εύκολη και δε θα είχε πια το φόβο να είναι μόνη αν πάθαινε κάτι .

Το απόγευμα της Κυριακής η γιαγιά Ελένη κελαηδούσε σαν καρδερίνα. Η S. έπαιζε με το σκυλάκι της, ο Τ. μάζευε τα τελευταία λεμόνια κι εγώ δούλευα στιχάκια για το c.d. ενός φίλου. Η διάθεση όλων στα καλύτερά της.

Την άλλη μέρα πήγαμε εκδρομή για πεζοπορία στη φύση, περάσαμε υπέροχα απέκτησα κι έναν ισπανό θαυμαστή, αλλά γι’ αυτό δε θα πω κου-βέ-ντα!

F I N

Πονάω Πηγιώ μου!

2006-07-26T09:14:00.000+03:00

- Λωποδύτες μου στο τραπέζι! Φώναξε η γιαγιά Ελένη.
Καλά, όπως πάντα το μεγάλο τραπέζι της πίσω αυλής, ήταν γεμάτο. Ντολμαδάκια γιαλαντζί, τας κεμπάπ με ατζέμ πιλάφι, γεμιστά καλαμάρια, σαλάτα με καβουρδισμένα κουκουνάρια… τέσσερις ώρες κράτησε το γεύμα, μαζί με τα γλυκά του κουταλιού και τον πολίτικο χαλβά.

Τα παιδιά ήθελαν να ξαπλώσουν λίγο. Εγώ είπα πως δε θα έτρωγα ξανά εκεί αν δε βοηθούσα στα πιάτα. Το δέχτηκε πιο εύκολα από ποτέ. Μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων, μου είπε πως ακούει στο Β’ Πρόγραμμα τα τραγούδια που έγραψα με το Σωκράτη και το Νικολάκη, (ναι του έχει ιδιαίτερη αδυναμία του Παπάζογλου), με είπε και τεμπέλα, που δε γράφω περισσότερα τραγούδια. Της εξήγησα πως αυτά τα πράματα δεν είναι όσο απλά τα νομίζει και πως εγώ προσωπικά δεν έχω τη διάθεση να ζορίσω καταστάσεις.

- Να πούμε κανένα τραγουδάκι; Τη ρώτησα. Ήθελα πολύ να την ακούσω πάλι. Είχε απίστευτό ρεπερτόριο. Ανατρίχιασα όταν για πρώτη φορά την άκουσα να λέει συγκλονιστικά: Στον άλλο κόσμο που θα πας, κοίτα μη γίνεις σύννεφο…

Μόλις τελειώσαμε τα πιάτα, έφτιαξε καφεδάκια και πήγαμε πάλι στην αυλή. Άρχισε να μου λέει για το γιο μιας καλής κυρίας που κάθονται μαζί στην εκκλησία, μήπως μπορούσα να βοηθήσω γιατί νομίζουν πως παίρνει ναρκωτικά, το βρωμόπαιδο. Της είπα πως κατ’ εμένα δε θα έπρεπε να κακοχαραχτηρίζει κανέναν, γιατί μια γνωστή μας που παίρνει 2-3 χάπια για να κοιμηθεί, χωρίς να το εγκρίνει ο γιατρός της, την λέει καημένη, το παιδί όμως που κάτι προσπαθεί να πνίξει στις ουσίες το βρίζει. Της ζήτησα να τα πούμε άλλη ώρα αυτά, ίσως μαζί με την ανήσυχη μητέρα και την παρακάλεσα να μου μιλήσει για την ίδια.

- Δεν είμαι καλά! Πονάω Πηγιώ μου, σε όλο μου το σώμα. Μου είπε δειλά. Ένιωσα μια μαχαιριά στην καρδιά μου. Της έπιασα το χέρι και την ρώτησα αν έχει πάει στο γιατρό.

Μου απάντησε πως τη βλέπει καρδιολόγος δυο φορές το χρόνο, η καρδιά της είναι μια χαρά μόνο ένα χαπάκι προληπτικά της δίνει για την πίεση. Μετά τη ρώτησα αν έχει κάνει πρόσφατα εξετάσεις αίματος, σηκώθηκε και μου τις έφερε. Το ζάχαρο ήταν κάπως ανεβασμένο. Της εξήγησα πως πρέπει να το παρακολουθήσει, γιατί είναι ύπουλη ασθένεια ο διαβήτης, μετά της έσταξα στο νερό διπλή δόση κάποιων ανθοϊμάτων ειδικών για σοκ. Της ζήτησα με ύφος που δε σήκωνε αντιρρήσεις να της κάνω μασάζ για να βρω την ένταση στο σώμα της και να την ξεκουράσω λιγάκι.

Έβαλα στα χέρια μου λίγο έλαιο και άρχισα να καλοπιάνω το κουρασμένο κορμί της, που ήταν ένας κόμπος… όταν την ένιωσα να χαλαρώνει, δούλεψα με τον αυχένα της και με λίγα λόγια της μίλησα για το ξαφνικό κακό που μας βρήκε με το τροχαίο του Δ. με άκουγε αμίλητη, όταν σιώπησα, σχολίασε με παράπονο πως έπρεπε να τη φωνάξουν στην κηδεία.

Μετά πετάχτηκε απότομα, φόρεσε τη ρόμπα της και μου δήλωσε αφήνοντας με κάγκελο:
- Απόψε θα κάνουμε τραπέζι για το παλικάρι, θα καλέσουμε τους… τον μπάρμπα… καμιά εικοσαριά άτομα. Πλύνε τα χέρια σου να με βοηθήσεις!

συνεχίζεται…

Η γιαγιά Ελένη

2006-07-25T10:05:00.000+03:00

Τη διαδρομή ως το παραδεισένιο εξοχικό της, τη βάρυνε ο πρόσφατος χαμός του Δ. στον περισσότερο δρόμο, ακούγαμε αμίλητοι μουσική. Σπάνια σχολιάζαμε κάτι για το τοπίο. Ο Τ. οδηγούσε χαλαρά, εγώ καθόμουν δίπλα του κι η S. με το σκυλάκι της στο πίσω κάθισμα.

Ξαφνικά είχα βρεθεί με 2 υποχρεώσεις. Η πρώτη ήταν εύκολη υπόθεση, θα έπρεπε να ανακοινώσω στη γιαγιά του Τ. την κυρά Ελένη, πως με τη S. πάνε για γάμο και θα ζουν μια στην Ελλάδα, μια στο Βέλγιο. Το άλλο πράγμα που με είχαν παρακαλέσει να κάνω ήταν να της μιλήσω για το δυστύχημα του Δ. που τον είχε βαπτίσει η κόρη της. Είχα την τύχη να εκπαιδευτώ κάποτε στο Παρίσι από ένα ψυχολόγο που είναι εξπέρ στο να εξοικειώνει τους ανθρώπους με το θάνατο, έχω κάνει και μια εργασία πάνω στα γραπτά της Elisabeth Kübler-Ross, (διαβάστε το Θάνατος Μια Αλλαγή Ζωτικής Σημασίας – Death Is Of Vital Importance). Μα όπως και να το κάνεις είναι δύσκολο για τους θνητούς να αποδεχτούν αυτό το γεγονός.

Ακόμα και με την άφιξη, με το πρώτο βήμα μου στο εξοχικό, κατάλαβα πως αυτή η επίσκεψη δε θα ήταν όπως οι άλλες. Ο κήπος σχεδόν εγκαταλειμμένος, το αλατοπίπερο όπως έλεγα τα μαλλιά της γιαγιάς Ελένης εντελώς άσπρα πια, μέσα σε ένα χρόνο είχε καταπέσει τόσο, που αν δεν την έβλεπα στο χώρο της, δύσκολα θα την αναγνώριζα. Μόνο η αγκαλιά της ήταν το ίδιο στοργική και φιλόξενη όπως πάντα!

- ομόρφυνες Πηγιώ μου! Είπε με το καλωσόρισες. (Πάντα έτσι μου λέει, ε, δε βλέπει και καλά η καημενούλα. Χι χι)! Ζούσα για αυτό το Πηγιώ. Οι κοντινοί μου άνθρωποι ξέρουν την παραξενιά μου. Δε γουστάρω να μου αλλάζουν το όνομα όταν με αποκαλούν με το βαπτιστικό μου. Ούτε Πηγούλα, ούτε Πηγάκι, μπρρρ, τα σιχαίνομαι αυτά! Μόνο αυτό το Πηγιώ, αποκλειστικά από τα χείλη της γυναίκας που ήρθε παιδούλα από το Βόσπορο, έζησε χρόνια στα Χανιά και παντρεύτηκε στη Μεσσηνιακή Μάνη, μου ακούγεται σαν αγγελική μελωδία.

Θα μπορούσα να κάτσω όλη την υπόλοιπη μέρα στην αγκαλιά της. Μα επειδή ήξερα καλά πόσο άβολα ένιωθε η ξενόφερτη νύφη, ψιθύρισα στο αυτί της γιαγιάς, πως έπρεπε σαν άψογη οικοδέσποινα που ήταν, να υποδεχτεί και την κοπέλα του εγγονού της, με τον τρόπο που ταίριαζε στην οικογένεια τους.

Με άφησε απρόθυμα και γύρισε προς τους άλλους, εγώ για να τους δώσω την ευκαιρία να μείνουν μόνοι, πήγα στο δωμάτιό μου να τακτοποιήσω τα πράγματά μου. Από μέσα μου ευχόμουν να κατάλαβε η S. πως δε θα έπρεπε να ακολουθήσει τη συμβουλή που της είχα δώσει, να παινέψει τις τριανταφυλλιές της γιαγιάς Ελένης, γιατί φέτος τα λουλούδια της είχαν δυστυχώς το κακό τους το χάλι!

συνεχίζεται…

Πάω σε ένα μικρό παράδεισο

2006-07-22T10:09:00.000+03:00

Θα περάσω λίγες μέρες σε ένα σπίτι που οι ντουλάπες μοσχοβολούν λεβάντα, τα ράφια της κουζίνας βανίλια, η οικοδέσποινα φορά πάντα μια ποδιά στη μέση, κι όλη μέρα τραγουδάει και ζυμώνει μαζεύει λαχανικά από το κηπάκι της, μαγειρεύει, γεμίζει λουλούδια τα βάζα, μας αγκαλιάζει και μας δίνει ευχές!

Γιαγιά ενός φίλου, 73 χρόνια τώρα συνδέει την Μεσσηνία με τον παράδεισο!

Να είσαστε καλά, θα επιστρέψω! Νομίζω....

Μάσκα δεν έχω να κρυφτώ... που λέει κι ο Θανάσης

2006-07-21T16:51:00.000+03:00

Αν νομίζουν όσοι έχουν τα θανατηφόρα μέσα
Πως μόνο το αίμα που κυλάει στις φλέβες
Είναι ζωή
Και πως όταν αυτό χυθεί θα χαθεί κι η ψυχή
Είναι τόσο γελασμένοι
Όσο γελασμένος είναι εκείνος που πιστεύει
Πως έγινε Θεός στη θέση του Θεού

Πως έγινε αρχηγός στη θέση του εαυτού μου
Και πως κάποτε κι εγώ που σαν σκουλήκι με κοιτάει
Που σαν σκουπίδι με πετάει
Θα του βγάλω το καπέλο
Και θα σκύψω να με πατήσει
Και θα γελάει θα γελάει…
Ώσπου…

Να σκύψω με δική μου βούληση
Εγώ που δε διαθέτω θανατηφόρα μέσα
Να πέσω μπροστά σου
Κι εκεί που θα σηκώνει το ποδάρι
Κι εκεί που θα ξεκαρδίζεται ηλίθια από τα γέλια
Ναι, εκεί που θα λέει στους άλλους πως τελικά με κατάφερε
Θα τραβήξω το χαλί κάτω από τα πόδια του

Να δει κι αυτός πως είναι να σου παίρνουνε τη δόξα
Την ελπίδα
Το τέλος σου μέσα από τα χέρια
Και θα γελάω… θα γελάω!

Tango

2006-07-21T14:55:00.000+03:00

Στις πέντε τα χαράματα χόρεψα με τον αέρα
σφαίρα η ψυχή μου φονική στη λύπη μου φοβέρα
χτυπάτε όσο θέλετε χαζοί καημοί και πίκρες
έχω κλειστές τις πόρτες μου στα μίζερα, στις ήττες.

Το παραμύθι του ληστή

2006-07-20T11:27:00.000+03:00

Ένα ηλιόλουστο πρωί της Άνοιξης, πετάχτηκα αγουροξυπνημένη από τη σειρήνα ενός περιπολικού. Άνοιξα διάπλατα τα μάτια για να πείσω τον εαυτό μου πως είναι μέρα, άφησα το ωραίο μου κρεβάτι και πάτησα το κουμπάκι του αγαπημένου μου ραδιοφωνικού σταθμού για να βάλω ρυθμό στη ζωή μου.

Σφυρίζοντας το αισιόδοξο τραγουδάκι που σεργιανούσε στα ερτζιανά, έπλυνα το πρόσωπό μου, ετοίμασα πρωινό και πήγα να το απολαύσω στο φωτεινό καθιστικό μου. Καθώς πλησίαζα στο τραπέζι, αντιλήφθηκα πως δεν ήμουν μόνη. Όμως δεν τρόμαξα καθόλου.

Η παρουσία στην συγκεκριμένη θέση ενός άγνωστου νεαρού γύρω στα εικοσιπέντε, ενώ με γέμισε ερωτηματικά, μου φάνηκε τόσο οικεία που κάθισα δίπλα του με άνεση, του χαμογέλασα και του άλειψα μια φέτα ψωμί με βούτυρο και μέλι.

Μου χαμογέλασε και παρατήρησε πως ένιωθε τυχερός επειδή δεν ήμουν από τους ανθρώπους που δεν δίνουν ούτε του αγγέλου τους νερό. Τον άφησα για λίγο κι έτρεξα να του φέρω μια κούπα τσάι. Τον παρότρυνα να το πιεί. Ήταν πράσινο κινέζικο τσάι. Του αράδιασα τις ευεργετικές του ιδιότητες, μα δεν ήπιε ούτε γουλιά.

Με ρώτησε μόνο για την καταγωγή του μελιού που τον είχα τρατάρει κι εγώ του απάντησα πως ήταν χάρισμα από το χωριό ενός φίλου. Από το Ανθοχώρι. Κούνησε το κεφάλι του κι η όψη του έγινε πιο γαλήνια και πιο λαμπερή. Μου μίλησε για πράγματα ακαταλαβίστικα, αλλά δεν με πείραζε καθόλου. Είχε καταλάβει γιατί συναντηθήκαμε εκείνη τη μέρα, που κατά τύχη είχα τα γενέθλιά μου και ούτε λίγο ούτε πολύ, υποστήριξε πως έτρωγα πρωινό με τον φύλακα άγγελό μου.

Νόμιζα πως μου έκανε πλάκα και του ζήτησα να με συγχωρέσει γιατί θα έπρεπε να ντυθώ και να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας για κάτι δουλειές. Δεν έδωσε μεγάλη σημασία στα λεγόμενά μου. Με ρώτησε αν έχω επισκεφτεί το Ανθοχώρι και τα γύρω χωριά. Του απάντησα θετικά και τότε με το πάντα χαμογελαστό μα και γεμάτο σιγουριά ύφος του μου δήλωσε πως εκείνη την ημέρα θα πηγαίναμε ξανά σε εκείνα τα μέρη.

Ήθελε να μου ανταποδώσει την φιλοξενία με ένα κέρασμα δίπλα στη λίμνη. Να πιούμε τσίπουρο θεσσαλικό κι όχι κινέζικο τσάι και σαχλαμάρες. Γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί πάνω, αλλά έλειπε καιρό και η νοσταλγία του άνοιγε το δρόμο. Η λογική είχε εξαφανιστεί από τη σκέψη μου και σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα, του είπα πως θα τον συνόδευα με μεγάλη χαρά.

Ντύθηκα βιαστικά και βγήκαμε στο δρόμο. Αστυνόμοι και κόσμος ήταν μαζεμένοι απέναντι από το σπίτι μου. Ακούσαμε για μια ληστεία στο ταχυδρομικό ταμιευτήριο, δεν μας ενδιέφερε μιας και είχαμε μυαλό μόνο για το ταξίδι μας.

Όταν πλησιάσαμε το αυτοκίνητό μου, ρώτησα τον παράξενο συνταξιδιώτη μου αν θα ήθελε να οδηγήσει. Μου απάντησε πως οι άγγελοι δεν οδηγούν αυτοκίνητα, αλλά σύννεφα και σκάσαμε στα γέλια.

Η διαδρομή μας στην Εθνική οδό ήταν ευχάριστη. Συζητούσαμε αρμονικά για το κακό και το άδικο, για τα καλά και τα στραβά της κοινωνίας. Μετά, αρχίσαμε να τραγουδάμε δυνατά τα τραγούδια που έπαιζαν οι κασέτες μου. Το πιο αγαπημένο του ήταν εκείνο για την αθανασία του Μάνου Χατζιδάκι κι εμένα κάτι πιο ροκ από το συγκρότημα Τρύπες με τον τίτλο: " ακούω την αγάπη ". Όταν του το τραγούδησα είπε πως η αγάπη είναι θάνατος κι εγώ υποστήριξα πως είναι ο θάνατος που σε οδηγεί στην αθανασία. Άρχισε να λέει πως η αγάπη πολλές φορές σε οδηγεί στο κακό, αλλά προσπερνώντας ένα φορτηγό που κουβαλούσε βαμβάκι, λίγο πριν ζυγώσουμε την Καρδίτσα, αντικρίσαμε ένα μαγευτικό θέαμα και σταματήσαμε να το θαυμάσουμε.

Το τοπίο έμοιαζε με τέλειο πίνακα υψηλής ζωγραφικής. Απέραντη έκταση με ολοκόκκινες παπαρούνες. Αγάπη και αθανασία. Ανοιγοκλείσαμε τα μάτια κι η ψυχή μας έκανε ένα κλικ για να φωτογραφίσει την εικόνα.

Φτάσαμε αμίλητοι ως την Μητρόπολη, όπου σταματήσαμε για βενζίνη. Καταευχαριστήθηκα την απλή κουβέντα του φίλου μου με τον βενζινοπώλη. Λαλιά γαλουχημένη από τους ήχους της λίμνης, λόγια καθαρά και καλοσυνάτα. Μέσα σε λίγα λεπτά ένα γενεαλογικό δέντρο σε πλήρη άνθηση. Στο τέλος, όπως συμβαίνει συνήθως βγήκανε μακρινοί συγγενείς.

Ξεχάσαμε κάθε αρνητική μικρότητα κλέβοντας σκηνές από το παιχνίδι των ηλιαχτίδων στο καμπαναριό της Μονής της Κορώνης και εξαγνισμένοι πια, φτάσαμε στη λίμνη του παραμυθιού, που μας υποδέχτηκε σαν παιδιά της.

Ήπιαμε τσίπουρο εκστασιασμένοι μπροστά σ’ αυτό το θαύμα του μικρού μας κόσμου. Περπατήσαμε παραδομένοι στη μεγαλόπρεπη φύση και παραδεχτήκαμε πως η ζωή είναι ωραία. Οι πίκρες και τα βάσανα μας, είχαν πάρει το δρόμο του πνιγμού στον λιμνοβυθό, ενώ εμείς επιπλέαμε σε μια θεϊκή αγαλλίαση.

Λίγο πριν σκοτεινιάσει για τα καλά, ο γλυκός μου φίλος με αγκάλιασε εξηγώντας μου πως θα έπρεπε να με αποχωριστεί και έκανε κατά τα νερά της λίμνης. Προτού να εξαφανιστεί μέσα σ’ αυτά, γύρισε και μου φώναξε να ακούω την αγάπη, πάντα ταπεινά και υπομονετικά. Ύστερα χάθηκε από τα μάτια μου.

Εκείνο το βράδυ, κοιμήθηκα μέσα στο αυτοκίνητό μου σε μια γωνιά του Νεοχωρίου. Το πρωί, πήρα το δρόμο του γυρισμού. Προσπάθησα να ξεγελάσω την στεναχώρια της απώλειας του φίλου με μια γλυκιά πορτοκαλάδα στο πάρκο που διώχνει τη λύπη και ξεκίνησα αποφασισμένη να φτάσω στην Αθήνα χωρίς άλλη στάση.

Στο δρόμο, σκεφτόμουνα πως δεν ήξερα καν το όνομα αυτού του αξιαγάπητου παιδιού και μέσα στη ψυχή μου τον βάφτισα αθάνατο. Τα μεσάνυχτα, παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές ειδήσεις τον είδα να μου χαμογελάει από την φωτογραφία του.

Ήταν ο Άγγελος, επίθετο δεν θυμάμαι, είκοσι επτά ετών από τη Θεσσαλία. Είχε σκοτωθεί το προηγούμενο πρωί από σφαίρα αστυνομικού, γιατί ήταν συνεργός στη ληστεία του ταμιευτηρίου της γειτονιάς μου. Όλοι πίστευαν πως ήταν ένας νεκρός κακοποιός. Εγώ πάλι όχι. Ήξερα πως ήταν ο φύλακας άγγελός μου.

Υ.Γ. Το παιδί εκείνο ήταν μαζί μου στο μεταφραστικό των γαλλικών, αριστούχος και στο Πανεπιστήμειο, μα..........

Χωρίς παρεξήγηση!

2006-07-19T16:46:00.000+03:00

που ανήκεις; με ρώτησε ο σορόκος
πουθενά! Και βαριέμαι να μιλάω εντάξει; Του απάντησα.
καλά! Είπε και φύσηξε δήθεν αδιάφορα από πάνω μου.

Στο φεγγάρι δεν ανήκεις; Ρώτησε μετά από λίγο.
Όσο μου ανήκει κι εκείνο. Τίποτα δε μου ανήκει σε τίποτα δεν ανήκω! Μουρμούρισα.

Και η αγάπη που του έχεις; Η αγάπη που έχεις για όλους σε όσους χαμογελάς; Επέμεινε το αγέρι.
Ε, είναι αγάπη! Ελευθερία είναι! Δύναμη για την εξέλιξη των πραγμάτων και των πνευμάτων… Του απάντησα.

Εμένα μου ανήκεις! Είπε πεισματικά.
Άσε, κι άλλοι χάψανε αυτό το παραμύθι, μα δες με αλλού αρμενίζω! Και τώρα μπορεί να κάθομαι εδώ και να με φυσάς, μα κάνω μία πάω στο κρεβατάκι μου και που με είδες που με ξέρεις. Του είπα

Ναι αλλά δεν πας! Έκανε σαν μικρό παιδί.
Λοιπόν για να τελειώνουμε αν κάποιος θέλει να πιστεύει πως του ανήκω με γεια του με χαρά του. Εγώ μόνο την αλήθεια θα πω και θα δείξω με την καρδιά μου. Ακολουθώ της ψυχής μου τη ρότα, με χέρια αδειανά, φιλόξενη αγκαλιά και ταξιδιάρικα όνειρα. Μη δεθεί κανείς με αυτό που τον γοητεύει σε μένα. Μην παγιδευτεί στην αγάπη που ρέει από τις εκβολές μου, όταν με μάθει καλά, θα καταλάβει πως δεν ανήκω πουθενά! Είπα και πήγα για ύπνο.

Η Ανδρομέδα πενθεί

2006-07-18T09:45:00.000+03:00

Να σου πω; Μπράβο σου αγοράκι! Έφυγες στα 21 με τη μηχανή σου, όμορφος και σπουδαίος!

Όμως ρε μάγκα ήταν η σειρά σου να κεράσεις... Από χτες παίζω συνέχεια Αρκάιβ! Αλιενοφιλιά!

Πόσο μαλάκες είναι

2006-07-17T18:03:00.000+03:00

αυτοί που τριγύρω παίζουν πόλεμο...

Haute couture: Sok...

2006-07-15T10:41:00.000+03:00

Μάτωσαν τα ακροδάχτυλά μου
ψάχνοντας τα πολύτιμα πετράδια που φορούσε
όταν την αγάπησες,
Σωκράτη.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες πως
να λατρεύω
τη γυμνή ομορφιά

Εκείνη που θα στολίζετε μόνο με λέξεις,
τις λέξεις σου!

Haute couture η ψυχή σου…

Delirio

2006-07-13T13:36:00.000+03:00

Φίλε μου θέλω ένα γράμμα να σου γράψω
για κάτι που απόψε μ’ έκανε να κλάψω.
Έκαναν μήνυση σε μια γριά κυρία
που τάιζε τα περιστέρια στην πλατεία.
Ποτέ δε σκέφτηκαν τη βρώμικη ψυχή τους
θέλανε μόνο να αστράφτει η αυλή τους.
Φτερά δεν είχε της καρδιάς τους η μιζέρια
σαν τα αγνά του ουρανού τα περιστέρια.

Φίλε μου θέλω ένα γράμμα να σου στείλω
φόλα κεράσανε του γείτονα το σκύλο.
Μαζί του ψόφησε και η συνείδησή τους
και βολευτήκανε στην ήσυχη ζωή τους.
Τους ενοχλούσαν λέει τα γαυγίσματά του
φόλα θα ρίχνανε και στα αφεντικά του.
Μα ετούτο πια θα καταντούσε να ναι φόνος
όμως κανένας τους δεν νιώθει δολοφόνος.

Σου γράφω φίλε κάτι ακόμα που έχει γίνει
σκότωσαν ένα ζωηρούλι καναρίνι.
Ξυπνούσαν λέει από το κελάηδισμά του
και τους ξεκούφαιναν τα τιτιβίσματά του.
Σε μία ζούγκλα ζούμε μάθε φίλε όλοι
μοιάζει με όμορφη πολιτισμένη πόλη.
Αν θες να μάθεις ποιοι νικούν σ’ αυτούς τους τόπους
άγρια θηρία είναι που τα λένε ανθρώπους.

να 'τος πάλι!

2006-07-13T13:03:00.000+03:00

http://www.hridanos.gr/volume07/

Φως

2006-07-12T09:53:00.000+03:00

Ένα βροχερό Ανοιξιάτικο απόγευμα του 2000, μπήκα στο σπίτι κατάκοπη, φορτωμένη με ψώνια, εφημερίδες, περιοδικά κι ένα μπουκέτο λουλούδια. Βγάζοντας τα παπούτσια μου, έστειλα ένα τσιγκούνικο χαμογελάκι στον Τάσο, που δούλευε στο γραφείο του, πήρα ένα κρυστάλλινο βάζο, πήγα στην κουζίνα και άρχισα να το στολίζω. Το βράδυ θα τραπεζώναμε τον Έκτορα, που ήταν ο μικρός αδερφός του Τάσου και την κοπέλα του, την Άννα. Δεν τους γνώριζα. Ήταν φοιτητές στην Τιμισοάρα, για όπου είχανε φύγει τον προηγούμενο Αύγουστο, λίγες μέρες πριν τα φτιάξω με τον Τάσο. Επέστρεψαν από τη Ρουμανία για το Πάσχα και προτού να πάνε στο χωριό τους, θα έκαναν μια βόλτα στην Αθήνα.

Γέμισα το βάζο, αλλά το άδειασα πάλι, γιατί τα λουλούδια μου φάνηκαν ψηλά και άχαρα, ενώ σκοπός μου ήταν να γλυκάνουν το καθιστικό. Είχα διαλέξει πορτοκαλί ζερμπερά, με άσπρα και κίτρινα χρυσάνθεμα. Σύμφωνα με το Φενγκ Σούι, θα βοηθούσαν την ανάπτυξη της επικοινωνίας, ανοίγοντας κανάλια οικειότητας. Δεν είχα ιδιαίτερο άγχος, ούτε κανένα τρελό ενδιαφέρον για εκείνη τη βραδιά. Οι καλεσμένοι θα εισέπρατταν μια αληθινή εικόνα και όχι κάτι προσποιητό. Μαγείρεψα από το μεσημέρι, πράγματα που γνώριζα καλά. Η επιλογή τους έγινε από τον Τάσο, που ως Θεσσαλονικιός ήταν καλοφαγάς. Εκτιμούσε τις γεμάτες, κλασικές Ελληνικές γεύσεις και όχι τα τρελά κινέζικα ή τα ακαταλαβίστικα της Νουβέλ κουζίνας, που έφτιαχνα για τους φίλους μας. Μετά από σκέψη, καταλήξαμε στα γεμιστά μύδια και στο αρνάκι γιουβέτσι. Έφτιαξε η μαμά μου ένα μπακλαβά κούκλα, βάλαμε στο ψυγείο δυο μπουκάλια Μακεδονίτικο κρασί και όλα ήτανε στην τρίχα.

Μόλις τελειοποίησα το βάζο μου, το έβαλα στη θέση του, έπιασα τα πεταμένα μου παπούτσια και ξεκίνησα για το μπάνιο. Θυμήθηκα όμως τα μολύβια που είχα αγοράσει για τον Τάσο, τα έβγαλα από την τσάντα μου κι έτρεξα να του τα δώσω. Μου έσκασε ένα φιλί και μου έγνεψε να φύγω, για να τελειώσει γρήγορα τη δουλειά του. Ήταν ένας ανερχόμενος δημοσιογράφος. Συνεργαζόταν με ένα ραδιοφωνικό σταθμό και δύο περιοδικά. Το κακό ήταν πως έγραφε με μολύβι και μετά με έβαζε να του τα πληκτρολογώ όλα στον υπολογιστή, πράγμα που στην αρχή μου άρεσε, γιατί είχα την πρωτιά της ανάγνωσης, αλλά τελευταία άρχισε να με κουράζει. Εργαζόμουν ως κειμενογράφος διαφημίσεων, σχεδόν δέκα ώρες μπροστά από ένα κομπιούτερ και σαν να μη μου έφτανε αυτό, είχα και τα γραπτά του Τάσου. Το αίμα ανέβαινε στο κεφάλι μου. Έκλεισα το θερμοσίφωνο και έβαλα μια κασέτα από συναυλία του Κλάπτον στο παλιό μου κασετόφωνο, που μετά από μάχη είχα εγκαταστήσει σε μια γωνιά του λουτρού. Η κίνησή μου αυτή έβρισκε εντελώς αντίθετο τον καλό μου, αλλά τελικά με ευγνωμονούσε, γιατί μπορούσε να κερδίζει χρόνο, πράγμα που κυνηγούσε σαν τρελός.

Άφησα το ευεργετικό νερό να τρέξει επάνω μου και χαλάρωνα μουρμουρίζοντας ροκ μπαλάντες. Λίγο πριν βγω από την μπανιέρα, η κασέτα έκανε ένα μικρό κενό και ύστερα άρχισε να παίζει ένα μελαγχολικό ερωτικό τραγούδι του Νότη Μαυρουδή, συμπλήρωμα μπόνους από τη φίλη που είχε κάνει την ηχογράφηση. Ξαφνικά σφίχτηκε η καρδιά μου κι ένα ασήκωτο βάρος στάθηκε στους ώμους μου. Από φόβο να μη λυγίσουν τα γόνατά μου, ακούμπησα στον τοίχο και άρχισα να παίρνω βαθιές αναπνοές. Με ψυχοπλάκωσε εκείνο το τραγούδι. Με έκανε να αναρωτηθώ αν ήμουν ευτυχισμένη, ειδικά με τη ζωή που είχα με τον Τάσο.

Περνούσαμε καλά, ήρεμα κι αρμονικά. Μεταξύ μας υπήρχε εμπιστοσύνη, σεβασμός και κατανόηση. Όλο αυτό έμοιαζε με αγάπη. Κάποιες φορές μονότονη. Έλειπε κάτι νόστιμο, για να τη ζωντανέψει. Η σχέση μας ήταν γεμάτη, αλλά όχι πλήρης, πώς να το εξηγήσω, ήταν σημαντική, μα όχι ουσιαστική. Έπιασα από το ράφι την υδατική κρέμα σώματος και διάβασα μηχανικά τα συστατικά της. Περιείχε Αλόη και φρούτα του πάθους. Μάλιστα! Αυτό ήταν που μας έλειπε. Το πάθος. Δεν ήθελα να σκεφτώ εκείνη τη στιγμή αν το παιχνίδι ήταν εντελώς χαμένο, ήμουν όμως σίγουρη πως πολύ σύντομα θα συζητούσα τους προβληματισμούς μου με τον Τάσο.

Ηρεμότερη, γεμάτη αυτοπεποίθηση, άρχισα να χτενίζω τα μαλλιά μου. Τα έπιασα ψηλά και βγήκα από το μπάνιο για να πάω να ντυθώ. Το μπουρνούζι μου τεμπέλιαζε στα άπλυτα, το σώμα μου δεν ήταν από τα τελειότερα, αλλά δεν το έκρυβα από το σύντροφό μου, έτσι προχώρησα στο σπίτι γυμνή. Ανέμελη και εκτεθειμένη, με βρήκε ένα μεγάλο σοκ. Μπροστά μου καθόταν ένας άγνωστος νεαρός. Με το που με είδε πετάχτηκε όρθιος. Άφησα μια μικρή κραυγή, άρπαξα το μαξιλάρι του καναπέ για να καλυφθώ κι άρχισα να οπισθοχωρώ. Αφού κατάλαβε πως ήμουν τρομαγμένη και ντροπιασμένη, γύρισε από την άλλη και μου εξήγησε ότι ήταν ο Έκτορας και περίμενε τον αδερφό του που είχε πάει να παρκάρει το αυτοκίνητο που είχαν νοικιάσει με την Άννα, επειδή ο ίδιος οδηγούσε μόνο μηχανή. Τον παρακάλεσα να μην κοιτάξει, ψέλλισα πως δεν τον άκουσα να μπαίνει και ζητώντας του συγνώμη, έτρεξα στην κρεβατοκάμαρα.

Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Είχα γίνει ρεζίλι. Γλύκας ο Έκτορας πάντως, σκέτος κούκλος. Αλλά κι εγώ θεοπάλαβη που μπορούσα να σκέφτομαι τέτοια πράγματα. Καθυστερούσα το ντύσιμό μου, με την ελπίδα πως θα επέστρεφε γρήγορα ο Τάσος, γιατί δεν ήθελα να ξαναβρεθώ μόνη μου με τον αδερφό του. Έτσι κι έγινε. Με το που άκουσα την πόρτα και τις ομιλίες των άλλων, πετάχτηκα στο σαλόνι δήθεν στεναχωρημένη για την αργοπορία μου. Ο Έκτορας μου έκλεισε πονηρά το μάτι και κατάλαβα πως δεν είχε αναφέρει τίποτα για τη συνάντησή μας. Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις κι αφού ανταλλάξαμε κάποιες τυπικές κουβέντες, ζήτησα από τα παιδιά να καθίσουν στο τραπέζι και από τον Τάσο να με βοηθήσει λίγο στο σερβίρισμα. Η Άννα προσφέρθηκε πρόθυμα να βάλει ένα χεράκι κι έτσι αφήσαμε τα δύο αδέρφια να τα πούνε.

Η κοπέλα, πέντε χρόνια μικρότερή μου, ήταν μια συνηθισμένη ομορφούλα, απλή και μετρημένη. Μου μίλησε για τις σπουδές της στην ψυχολογία, επάγγελμα που μάλλον της ταίριαζε, αφού έδειχνε άνθρωπος που μπορεί να ακούσει τον άλλον και μετά με ρώτησε για τα δικά μου. Της έδωσα το στίγμα μου και σχεδόν άτσαλα τη ρώτησα αν ήταν ευτυχισμένη με το αγόρι της. Έκπληκτη, κούνησε θετικά το κεφάλι της και βιάστηκε να φύγει με τη σαλάτα και το νερό, σαν κυνηγημένη. Δυστυχώς, είχε ακόμα να παλέψει με τα ταμπού της για να γίνει μια καλή ψυχολόγος.

Σε όλο το δείπνο, ένιωθα άβολα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Εκείνο που με τάραζε ήταν οι συχνές επίμονες ματιές του Έκτορα. Και το θρασύ, μα γοητευτικότατο χαμόγελό του. Με άλλες συνθήκες θα με ξετρέλαινε αυτός ο γκόμενος, αλλά όπως είχαν τα πράγματα, τον αντιμετώπιζα σαν μακρινό συγγενή, που του χάριζα για λίγο την φιλοξενία μου.

Είδα με μεγάλη μου ευχαρίστηση πως όλα τα πιάτα είχαν αδειάσει. Δεν ξέρω αν χάρηκα για την επιτυχία του δείπνου ή για την γοργή εξέλιξή του. Πρότεινα να περάσουμε στο καθιστικό, για να είμαστε πιο άνετα. Έκανα να σηκωθώ από την καρέκλα μου, ο Έκτορας έτρεξε και ιπποτικά μου έδωσε το χέρι του, για να με βοηθήσει. Δήλωσε πως ήταν ενθουσιασμένος από τη γνωριμία και πως θα ήταν τυχερός όποιος παντρευόταν μια τόσο καλή μαγείρισσα, σαν κι εμένα. Χαμογέλασα και έτρεξα να φέρω τα γλυκά. Είχα μπει στα τριάντα, αλλά δε σκεφτόμουνα καθόλου το γάμο. Με τον Τάσο, άρχισα να συγκατοικώ κυρίως γιατί το διαμέρισμά του απείχε μόλις δέκα λεπτά από τη δουλειά μου, και συνέχιζα να το κάνω από συνήθεια. Όχι πάντως επειδή δεν μου άρεσε να ζω μόνη. Ευτυχώς και για τους δυο μας, η δημοσιογραφία τον υποχρέωνε να λείπει πολλές ώρες από το σπίτι, αλλά κι όταν ήταν εκεί τα είχαμε βρει και δεν ενοχλούσε ο ένας τον άλλον.

Σε αυτές τις σκέψεις, δυο χέρια με αγκάλιασαν θερμά. Πέρασε από το μυαλό μου, πώς ήρθε ο Τάσος να με ευχαριστήσει που τον έβγαλα ασπροπρόσωπο. Ήμουν γελασμένη. Γύρισα και αντίκρισα τον Έκτορα να με κοιτάζει λάγνα, με μια θανατηφόρα σοβαρότητα. Ματιά ανθρώπου που μπορεί να φτάσει στα άκρα. Και τότε έγινε. Έσκυψε και με φίλησε στο στόμα. Αυθόρμητα ανταποκρίθηκα. Ήταν ένα φιλί άκρως ερωτικό, αλλά διόλου πρόστυχο. Κράτησε πολύ, αλλά και λίγο. Σαν μια ζωή, που κανείς δεν μπορεί να πει αν είναι μικρή ή μεγάλη. Σαν καλό κοριτσάκι, ήμουν η πρώτη που απομακρύνθηκε από τη δίνη. Ένας Θεός ξέρει πως ξεκόλλησα. Δεν μπόρεσα να πω τίποτα, άρπαξα το δίσκο με τους μπακλαβάδες, που όσο κι αν τους κοιτούσα δεν καταλάβαινα τι έβλεπα και βγήκα φουριόζα από την κουζίνα, με την ευχή να μη γινόταν αντιληπτή η αναστάτωσή μου.

Για καλή μου τύχη, ο Τάσος έδειχνε στην Άννα το τελευταίο του άρθρο και δε μου έδωσαν καμιά σημασία. Ο Έκτορας έψαξε τα c.d. διάλεξε το αγαπημένο μου, το έβαλε να παίζει κι άρχισε να τρωει το γλυκό του. Ευτυχώς σχετικά νωρίς, ή Άννα νύσταξε, μας ευχαρίστησαν ευγενικά κι έφυγαν. Ανάσανα με ανακούφιση, που η βραδιά τέλειωσε αναίμακτα, χωρίς παρεξηγήσεις και παρατράγουδα. Ενώ επιθυμούσα να συζητήσω με τον Τάσο δεν είχα το κουράγιο να το κάνω. Εθισμένη στην τεμπελιά, μπέρδευα πάντα τα σημαντικά με τα ασήμαντα, αλλά ευτυχώς ως τότε είχα σπείρει μόνο μικρές καταστροφές.

Ο Τάσος είπε πως ήταν πτώμα από την κούραση. Θα έβλεπε τα τελευταία νέα και θα κοιμόταν. Ξάπλωσα μαζί του στο κρεβάτι, κρατώντας μια σεβαστή απόσταση. Έδειξε ενοχλημένος, πέρασε το χέρι του στους ώμους μου και μου χάιδεψε απαλά τα μαλλιά. Ήταν μια κίνηση που, συνήθως, με χαλάρωνε, αλλά εκείνη τη στιγμή τσιτώθηκα, σαν να μου είχαν κάνει ηλεκτροσόκ. Στο δωμάτιο δεν υπήρχε τίποτα για να μου τραβήξει την προσοχή. Στο μυαλό μου χτυπούσε το καμπανάκι του κινδύνου. Πανικός. Τι ήθελα και τι έπρεπε να κάνω τελικά. Μπορούσα σίγουρα να μείνω με αυτά που είχα. Το σπίτι κοντά στη δουλειά, τον Τάσο από τη Θεσσαλονίκη, που ήθελε να γίνει διάσημος στην Αθήνα, το ωραίο μου γιουβέτσι και την καλοβαλμένη ζωή μου. Από την άλλη πάλι, ήξερα πως θα είχα τα κότσια να τα βροντήξω όλα κάτω και να ζήσω έναν έρωτα τίγκα στο πάθος και το λάθος, στην αγκαλιά του Έκτορα, χωρίς φυσικά να είμαι σίγουρη αν εκείνος γούσταρε κάτι τέτοιο.

Στο απέναντι παράθυρο έλαμψε μια αστραπή. Έτσι αστραπιαία, πήρα κι εγώ την απόφασή μου. Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος. Την επόμενη μέρα, όσο κι αν μισούσα τις μετακομίσεις, θα μάζευα τα πράγματά μου, θα αποχαιρετούσα τον Τάσο και θα πήγαινα στο εξοχικό μου, δίπλα στη θάλασσα. Αποκοιμήθηκα δακρυσμένη.

Περασμένες τρεις, άκουσα τον Τάσο να μιλάει στο τηλέφωνο και να ρωτάει τον αδερφό του αν ήταν πιωμένος. Σε λίγο τον ένιωσα να φεύγει από το κρεβάτι. Μισοκοιμισμένη όπως ήμουν, δεν κατάλαβα πως έφυγε και από το σπίτι. Το χάραμα με ξύπνησε το τηλέφωνο. Ψυχρά και αυστηρά μου ζήτησαν να επισκεφτώ αμέσως το αστυνομικό τμήμα της περιοχής, για κάποια σοβαρή υπόθεση. Ντύθηκα βιαστικά κι έτρεξα να λύσω το μυστήριο. Ο νους μου δεν πήγε στο κακό.

Στο τμήμα, βρήκα την Άννα σε μαύρο χάλι. Μαζί με τον αξιωματικό υπηρεσίας, μου εξήγησαν πως ο Τάσος μετά από έντονο καυγά που είχε με τον αδερφό του, τον σκότωσε και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Θέλησα να κοιτάξω την Άννα στα μάτια, αλλά στο βλέμμα της υπήρχε ένα εκτυφλωτικό φως γεμάτο πόνο, κοφτερό σαν ατσάλινο μαχαίρι πολεμιστή Σαμουράι. Συντετριμμένη, μουρμούριζε κάτι για μια συζήτηση που είχε με το αγόρι της, λίγο πριν εκείνο τηλεφωνήσει στον Τάσο. Έκλεισα τα αυτιά μου στα λεγόμενά της κι έφυγα σαν τρομαγμένο ελάφι. Δεν έμαθα ποτέ λεπτομέρειες για εκείνη τη συζήτηση.

Η κηδεία των παιδιών έγινε στη γειτονιά που είχαν μεγαλώσει. Εγώ δεν ξαναπήγα από τότε στη Θεσσαλονίκη, ούτε ξανακοίταξα κανέναν κατάματα. Φοβόμουνα μη δούνε τον τρόμο μου, έτρεμα μην ξαναδώ το φως.

Η κασετίνα του Καρέλια

2006-07-11T18:15:00.000+03:00

Αχ πως ζηλεύω την κατεργάρα την κασετίνα του Καρέλια

με τα καινούρια της τσιγάρα που είναι γεμάτη πολυτέλεια

μες στα χεράκια σου την έχεις

και την θαυμάζεις και την μοστράρεις

αντί εμένα να προσέχεις ένα παλιόκουτο κορτάρεις

Να ήμουν καπνός να σ’ έπνιγα μέσα στην αγκαλιά μου

να ήμουν ταμπάκο ακριβό το κάπνισμα ν’ αφήσεις

μοναδική σου απόλαυση να έχεις τα φιλιά μου

ξύπνημα της Ανατολής γαλήνεμα της Δύσης

Αχ πως ζηλεύω την κατεργάρα την κασετίνα του Καρέλια

με τα λουσάτα της τσιγάρα κάνει τα νεύρα μου κουρέλια

μες στα χεράκια σου την έχεις

και την χαϊδεύεις και την βολτάρεις

αντί εμένα να προσέχεις ένα παλιόκουτο κορτάρεις

· Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί:
Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία!

Είμαι καλά!

2006-07-11T10:56:00.000+03:00

Ανησυχείς όταν απ’ την παρέα χάνομαι δεν είναι η θλίψη όμως που με κουμαντάρει. Αν θες να μάθεις στην ψυχή μου τι αισθάνομαι για τα όνειρά μου έχω πια καλά σαλπάρει. Δεν έχω πάρει δανεικά από το διάβολο και δε χρωστάω της ζωής μου τα σπασμένα. Μπορεί να είναι το ταξίδι λίγο άβολο μα για προορισμό έχω να βρω εμένα.

Επωδός

Είμαι καλά! Φίλε είμαι εντάξει! Έχω αφήσει πίσω τα παλιά. Μέσα στον κόσμο το δικό μου έχω φτιάξει ένα παράθυρο ο ήλιος να χωρά.

Θες να με πάρεις μες τα κόλπα σου τα βρώμικα για να μη νιώθεις μόνος μέσα στο κελί σου. Κάτω από τ’ άστρα εγώ παίζω φυσαρμόνικα λυπάμαι μα δε θα κλειστώ στη φυλακή σου. Κι αν όλα αυτά τα θεωρείς λίγο ξενέρωτα εσύ που ψάχνεις κάτι για να σε μαγεύει. Τώρα που γέμισα για τη ζωή μου έρωτα γυμνή η αλήθεια μοναχά με γοητεύει.

Υ.Γ. αυτό τον καιρό για προσωπικό λόγο σκέφτομαι και μιλάω μόνο γαλλικά, το μόνο που βγαίνει στην Ελληνική είναι κάτι στιχάκια. Αυτά λοιπόν θα μοιραστώ μαζί σας. Να είσαστε καλά!

Από φιλόξενο pc... φιλιά!

2006-07-08T11:52:00.000+03:00

Είμαι στα παραμύθια μου σεληνιασμένος λύκος
Με γούστα vegeterian πολύ φευγάτος τύπος
Κι αν έχω δόντια κοφτερά είναι για τη βιτρίνα
Να μην μπορούν τα πρόβατα να με περνούν για βλήμα

Εγώ στα παραμύθια μου αγάπησα το δράκο
Στην αγκαλιά του ξενυχτώ μες τον βαθύ του λάκκο
Δεν με τρομάζουν οι φωτιές που βγάζει απ' τα ρουθούνια
Πως είμαι διαφορετική το έδειχνα από την κούνια

Μέσα στα παραμύθια μου σκότωσα τη φοβέρα
Σε όσους με κοροϊδεύουνε εύχομαι καλημέρα.
Δεν σου μοστράρω πρόσωπο σαν μια σπουδαία κάποια
Μπορώ να ονειρεύομαι χωρίς αλκοόλ και χάπια.

Λίγω πριν φύγω...

2006-07-05T17:47:00.000+03:00

Το πιο αγαπημένο μου ποίημα,
από όσα έχω ακούσει,
είναι η εκκωφαντική απουσία του λόγου σου.
Για άλλους ένα ποίημα μπορεί να εκφράζει
όλη τους την ευτυχία ή τη δυστυχία.
Το δικό σου ποίημα για μένα,
εκείνο που ποτέ δεν είπαν τα ακριβά σου χείλη,
ήταν όλη η ευτυχία και η δυστυχία μου μαζί.
Δύο σε ένα, στην τιμή των πολλών.
Λένε πως όταν θες να μάθεις κάτι στον άλλον
επειδή οι συμβουλές σπάνια εφαρμόζονται,
είναι σωστό να του δίνεις, αυτό που εσύ εννοείς,
καλό παράδειγμα.
Εσύ μοστράρισες στην φλυαρία μου
την απόλυτη σιωπή σου.
Όσα είχες να μου μάθεις τα έκλεισες
σε ένα νεύμα του κεφαλιού σου,
κι ας ήξερες πόσο ακουστικός τύπος είμαι…
Και τώρα πια που τόσο αγάπησα τον ήχο της σιωπής,
τώρα που τον έκανα δικό μου,
τίποτα από εσένα πια δεν θα μου λείψει.
Εσένα όμως;;;;;
Σςςς…

Με το ζόρι... πάω

2006-07-05T15:11:00.000+03:00

Εκαπιδευτικό σεμινάριο :(
Δεν έχω ιδέα πότε θα επιστρέψω, μα ούτε και γιατί το κάνω...

Ελπίζω σε ευχάριστες εκπλήξεις...
Να είσαστε όλοι καλά!
Αλιενοφιλιά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ξενιτεμένα χελιδόνια

2006-07-04T09:52:00.000+03:00

Αυτούς που φύγανε με πλοίο ή με τρένο
και όσους άρπαξε κάποιο αεροπλάνο
μες τα τραγούδια μου πάντα τους ανασταίνω
και με τη σκέψη τους την προσευχή μου κάνω

επωδός
Άλλος Αστόρια και άλλος Γερμανία
ξενιτεμένα χελιδόνια στα όνειρά τους
κάτω από ξένους ουρανούς με αγωνία
μέρα και νύχτα παζαρεύουν τη χαρά τους

Αυτούς που φύγανε εγώ τους περιμένω
και όλο στρέφω τη ματιά μου προς τα πάνω
τις κρύες νύχτες του χειμώνα ανασαίνω
την παγωμένη τους καρδιά για να ζεστάνω

Αυτοί που φύγανε με πλοίο ή με τρένο
ή με ένα γρήγορο μεγάλο αεροπλάνο
θα επιστρέψουνε κι εγώ θα περιμένω
στο καλωσόρισμα γιορτή για να τους κάνω

με αγάπη σε πολύ κοντινούς μακρινούς...

Καπετάν Θανάσης

2006-07-03T10:24:00.000+03:00

στον Σ. Μπ.

Του είπα καλημέρα. Κι ένας νέος κόσμος άνοιξε μπροστά μου. Την Κυριακή τα χαράματα με πήρε με τη βάρκα του να πάμε να ψαρέψουμε. Σεβάστηκε την αντίρρησή μου για τα δίχτυα κι έτσι πήραμε μόνο πετονιές και δολώματα.

Δεν έκρυψε την έκπληξή του όταν είδε πως έκοψα τη γαρίδα και πως την πέρασα στο αγκίστρι. Γούρλωσε τα μάτια του όταν έφερα επάνω τα πρώτα ψάρια και που κατάφερα να τα βάλω στη βάρκα.
- Δεν είναι η τύχη του πρωτάρη, έτσι κόρη μου; Με ρώτησε χαμογελώντας.
- Ψαρεύω από 5 χρονών! του απάντησα.
- Σαν τον Κωστή μου… είπε με μισή φωνή.

Ο Κωστής του… έφυγε στα 24 με τη μηχανή του για το Ναύπλιο. Δε γύρισε ποτέ, λίγες μέρες μετά τα σαράντα τον ακολούθησε κι η μητέρα του. Έμεινε ο Θανάσης κι η κόρη του, που κι αυτή δεν είναι κοντά του, μιας και παντρεύτηκε στη Σαντορίνη.

Μάγειρας στα καράβια ο Θανάσης, από παντού στάζει θάλασσα. Αφού ήταν τόσο όμορφος στα εξήντα-πέντε του θα πρέπει να ήταν κούκλος στα νιάτα του. Έδειχνε πολύ ευχαριστημένος με τον τρόπο που ψάρευα. Κάποια στιγμή με ρώτησε τι είχα βάλει στη γαρίδα μου και ήταν πιο τραβηχτική. Του είπα πως ήταν μια μυστική πατέντα του συχωρεμένου του πατέρα μου και του εξήγησα πως γίνεται. Χάρηκε επίσης που σταμάτησα να ψαρεύω όταν έκρινα πως είχα πιάσει αρκετά ψάρια. Σταμάτησε κι εκείνος, έβγαλε ένα γκαζάκι και έφτιαξε καφέ ελληνικό. Σπάνια πίνω, μα εκείνο το καφεδάκι το απόλαυσα!

Τον παρακάλεσα να μου πει καμιά θαλασσινή ιστορία. Συμφώνησε μα πρώτα θέλησε να μάθει πως και του μίλησα, εκείνο το πρωί. Του εξήγησα πως για καιρό ήταν ο πρώτος άνθρωπος που συναντούσα μόλις ξυπνούσα και πως είχα παρατηρήσει πως δεν του μιλούσαν οι άλλοι στην παραλία.

Μου εξήγησε πως για ένα παράξενο λόγο από τότε που έχασε το γιο και την κυρά του, δεν του μιλούσε κανείς στην περιοχή. Του είπα πως μάλλον φοβόντουσαν μήπως κολλήσουν θάνατο και κούνησε το κεφάλι του στέλνοντάς μου ένα φιλί.

Ύστερα μου είπε για το πρώτο του ταξίδι, που πήρε τσάμπα τα λεφτά αφού ήταν συνέχεια στην κουκέτα του λόγω ναυτίας. Γρήγορα με ξενάγησε σε περίφημα λιμάνια σε ήρεμες και ταραγμένες θάλασσες και ένιωσα βαθιά μέσα μου τη μυρωδιά των βαποριών του.

Μας έκαιγε ο ήλιος στην επιστροφή. Δεν καταλάβαινα τίποτα, τον κοιτούσα και τραγουδούσα Καββαδία, που τον λάτρευε. Όταν μοιράσαμε τα ψάρια με ρώτησε πως και δεν είμαι παντρεμένη. Του είπα πως ήρθε έτσι το πράγμα που και οι δυο άντρες που είχα σκεφτεί πως θα παντρευόμουν, πέρασαν απρόσμενα στην άλλη όχθη…

Σκοτείνιασε κι άλλαξε γρήγορα κουβέντα. Θα φύγει λίγο στη Σαντορίνη κι όταν επιστρέψει το επαναλαμβάνουμε, μου είπε. Όπως χωριζόμαστε μου φώναξε:
- δεν ξέρω αν είσαι του ουρανού ή της θάλασσας, πάντως είσαι άξια καπετάνισσα.
- Δεν το γύρεψα ποτέ, εγώ θέλω απλά να ταξιδεύω. Του είπα.
- Καλοτάξιδη να είσαι κορίτσι μου!

- Ώρα καλή καπετάνιε!

Κάπου εδώ κοντά πετάγομαι

2006-06-30T13:26:00.000+03:00

Κάθεσαι στρίβεις το τσιγαράκι σου
αθόρυβος καταρράχτης
στα σκαλιά της αυλής
στο κεφάλι σου πουλιά
σκέψεις ηλεκτρικές

μυρίζει από μακριά η φυγή σου
και είμαι από χρόνια έτοιμη
να σου κουνήσω το μαντήλι
τόσο που αν αργήσεις να ξεκινήσεις
θα σε αποχαιρετήσω πρώτη

ότι ποθώ για τον εαυτό μου
το ίδιο θέλω και για όσους αγαπώ

έτσι,
έγινα ένας άνθρωπος που τρέχει με τα μάτια
μέσα σε μονοπάτια που μοιάζουν με γκρεμό
είμαι μία τρελή ψυχή που νιώθει πως θ’ αντέξει
μες της ελευθερίας να ζήσει τον ιστό…

Τις επόμενες μέρες θα καλοπεράσω κάνοντας διάφορα που φαντάζουν άχρηστα, θα γυρίσω ευτυχισμένη και έτοιμη για νέες ανταλλαγές. Καλό μας Σαββατοκύριακο!

Αποπλάνηση

2006-06-29T16:40:00.000+03:00

βουτάω το χέρι στο νερό
και νιώθω τα δελφίνια

που πέρα στον ωκεανό
ανοίγουνε παιχνίδια

δελφίνι είναι το χέρι μου
στο χάδι του νερού

και αλητεύει η σκέψη μου
στους δρόμους του βυθού

βουτάω πάλι πνίγομαι
στον πάτο της ψυχής

σου έχω χαμόγελα
φιλιά και αγάπη αντοχής

Το κεντρί του μεσημεριού

2006-06-29T12:54:00.000+03:00

με απειλεί με τον καυτό του ήλιο. Μαζεύτηκα πάλι στο air-condition, πήρα τα mail και είπα να ανταποκριθώ στα παράπονα 2 φίλων που θέλουν να γράψω κάτι στο blog.

Λοιπόν γράφω:
Κάτι…

Στον Ουρανόκηπο που παίζεις...

2006-06-28T10:25:00.000+03:00

Το δάκρυ μου στάζει το φως που σκορπούσες
Κρυφά σαν κοιτούσες πως ζω κι ανασαίνω
Και έτσι που μοιάζει στο ωραίο σου βλέμμα
Στο λέω περπατάω στον κόσμο για σένα

Το γέλιο μου κρύβει της μάχης τον πόνο
Που έδινες μόνο να με καμαρώνεις
Και έτσι που φέρνει στο αθώο σου βλέμμα
Στο λέω μεγαλώνω μονάχα για σένα

Θα ρίξω μια πέτρα εκεί που βουτούσες
Θα ρίξω και μέλι αγνό θυμαρίσιο
Κι αν παω μια πέρα μια μπρος και δυο πίσω
Να ξέρεις ψυχή μου πως θα προχωρήσω

Οι δοτικοί άνθρωποι

2006-06-27T16:41:00.000+03:00

συχνά μπορούν να γίνουν κουραστικοί! Το πως και το γιατί άλλο θέμα.

Απλά σημειώνω εδώ για να θυμάμαι:
Ας δίνω σύμφωνα με τις ανάγκες των άλλων κι όχι με τις δικές μου.
Σκεφτήτε το κι εσείς... Κι αν έχετε κάτι να πείτε... το έχω ανάγκη!

Το Σάββατο που πέρασε...

2006-06-27T10:28:00.000+03:00

Το ζω ακόμα! Μαζί με πλάσματα αξιολάτρευτα στην ψυχή μου!

Καλέ μου Σ. ευχαριστώ για την έκπληξη που μου έκανες μα να ξέρεις πως η μεγαλύτερη έκπληξη ήσουν εσύ! Το στόχο σου και τα μάτια σου…

Είμαι τυχερή και μου αρέσει! Προσπαθώ να περνάω καλά όπως και να χει, μα σίγουρα προτιμώ, να περνάω καλά μαζί σας!

Υ.Γ.
Για την Κυριακή θα σας γράψω αργότερα...

Μακάρι να μην έχει παραλήπτη!

2006-06-24T10:40:00.000+03:00

Πάντα έπαιζα με τον κακό λύκο!
Εγώ δεν τον έλεγα κακό…
Αφού με φοβόταν όσο τον φοβόμουν…
Καθόλου!

Παίζω ακόμα με το λύκο!
Πάμε μαζί…
Κι οι άλλοι μας τρέμουν;

Γιατί; Αφού δεν τους φοβόμαστε καθόλου…
Έτσι πάνε αυτά τα πράματα γαμώτο;
Δεν οικειοποιούνται τα συναισθήματα;

Καλέ αφού σας κοιτάμε κατάματα
Και είμαστε βιβλία ανοιχτά
Μη φοβάστε το λύκο, ούτε εμένα.

Αγάπη θέλουμε να ανταλλάξουμε
Σ’ αυτή τη ζωή μας!
Φοβάστε την αγάπη;

Έχω ένα βίτσιο!

2006-06-23T12:41:00.000+03:00

Μου αρέσει να συναναστρέφομαι πολλούς ανθρώπους, με διαφορετικά από μένα γούστα και απόψεις. Άλλος ακούει μόνο ροκ, άλλος ρεμπέτικα, άλλος έχει Θεό του τον Γονίδη. Άλλος λατρεύει το ποδόσφαιρο, άλλος το μισεί… Ευτυχείς λυπημένοι και πότες… Κρασιού, μπύρας, πράσινου τσαγιού… Θαλασσόφιλοι, βουνίσιοι...

Κάποιοι φοβισμένοι ρατσιστές, άλλοι ωχαδερφιστές, bisexuals, ετεροφυλόφιλοι, θεοσεβούμενοι, θεοφοβούμενοι, κομπλεξικοί, απελευθερωμένοι, καπνιστές και μη, υποστηριχτές των στεγνών προγραμμάτων και όχι, αισιόδοξοι, απαισιόδοξοι…

Σύνθετοι μέσα στην πολυποίκιλη απλότητά τους, ωραίοι άνθρωποι, που τους ενώνω σε μια κοινή προσπάθεια εθελοντικών αποστολών.

Πολύ το γουστάρω και κερδίζω υπέροχες εμπειρίες. Την Κυριακή θα γλεντήσω τρελά, θα γίνει μάζωξη αρκετών από αυτούς τους ετερόκλητους τύπους, που θα γελάσει ο κάθε πικραμένος! Μερικοί είναι άγνωστοι μεταξύ τους και πιστεύουν πως αυτή η συνάντηση είναι ένα σπουδαίο γεγονός, ένα τεράστιο βήμα στην εξέλιξή τους... Δεν ξέρουν όμως τι τους περιμένει!

Ίσως σας πω από Δευτέρα πως πήγε, μια φορά που το έχω ξαναζήσει ήταν σαν να έκανα το γύρο του κόσμου σε 4 ώρες…

Καλό Σαββατοκύριακο! Να σας προσέχετε και να σας αγαπάτε γιατί κανείς δε μπορεί να το κάνει καλύτερα από εσάς για εσάς!
Αλιενοφιλιά!

Η τρελή Ανδρομέδα του φεγγαριού

Από την πρώτη σε άλλες Πέμπτες

2006-06-22T10:31:00.000+03:00

Το παρακάτω το έγραψα πριν λίγα χρόνια...
Χαίρομαι πολύ που πια δε με εκφράζει 1οο%
έχω βρει το δρόμο μου για τα καλά!

Τίποτα δε σκάμπαζα όταν μου έκλεψαν βίαια
τη βρεφική μου ευτυχία.
"Βάλτε με πίσω στα νερά μου",
ικέτευα αγουρογέννητη.

Γελούσαν, με έκαναν πάσες φωνάζοντας
"κορίτσι"άλλοι χαρούμενα, άλλοι ειρωνικά.
Άγαρμπος τόπος σκέφτηκα. Άνυδρος.
Και κοιμήθηκα στα σεντονάκια της άγνοιας,
με την ελπίδα να ξυπνήσω κάπου αλλού.

Ένα τόσο δα πλασματάκι
σχεδόν ευτυχισμένο
στη βολική παγίδα των κοντόφθαλμων θνητών,
στο σαφάρι για δύναμη και επιβολή.

Παραμυθιασμένο με κάποια ευτυχία
που θα ‘ρθει από μακριά, που θα μου χαριστεί
αν τη διεκδικήσω με φτηνοπουτανιές.

Το υπαρξιακό και το νευρωτικό μου άγχος
να είμαι κάπως για να αρέσω
κι όχι ν’ αρέσω γι’ αυτό που είμαι.

Από τη γέννηση μου και πέρα
αντί να γιορτάζω το θαύμα της ζωής
φόρεσα κατάσαρκα τη δυστυχία,
του να με κάνει ό,τι θέλει η ανημποριά.

Όσο με είχαν στο χέρι υποκρίθηκα
με θρασύτατη ευκολία την αδυναμία μου.
Έξω από τα νερά μου ως υπάκουο πιόνι
άρχισα μάταια να με καταζητώ.

Captain X

2006-06-21T11:50:00.000+03:00

Φόρεσε πάλι το κίτρινο αδιάβροχο και βγήκε με τη βαρκούλα του τα χαράματα. Τον βλέπω κάθε πρωί που ξεμπερδεύω τα μαλλιά μου στη βεράντα.

Με κουπιά τραβάει προς τον Άγιο Αθανάσιο. Γύρω στα εξήντα είναι, μοιάζει να έχει βγει από παλιές θαλασσογραφίες. Ξέρω πως ζει μόνος. Σίγουρα θα 'χει πολλά να πει... Σκέφτομαι κάποτε να του πω καλημέρα, μα όπως δεν του μιλάει κανείς, διστάζω.

Τέλος, αύριο θα του φωνάξω καλημέρα!

Απρόσμενο δώρο

2006-06-20T11:24:00.000+03:00

Κι εκεί που το σπίτι έβγαζε τη ζέστη της μέρας και η διάθεση δεν ήταν από τις καλύτερες, αστραπές, βροντές και μια υπέροχη βροχή με έβαλαν να κοιμηθώ, χαρούμενη και γαλήνια σαν μωράκι!

Άσχετο στον ύπνο μου είδα φωτιές! Ξύπνησα μύρισα το βρεγμένο χώμα άκουσα λίγο Tiersen και μετά ξανακοιμήθηκα, ελπίζοντας να με ξυπνήσει βροχή…

Μπα! Ούτε σταγόνα! Φωτιές! Καλό κουράγιο παιδάκια! Ζέστη είναι θα περάσει…

Δε με πειράζει

2006-06-19T17:33:00.000+03:00

που άλλος φεύγει για Κύθνο, άλλος για Ρέθυμνο, άλλος για Ιθάκη και για Νάξο... Με πειράζει που ξέρω ότι δεν είσαστε και τόσο σοβαροί με τη θάλασσα, τον ήλιο και το αλκοόλ!

Στο καλό να πάτε, να περάσετε όμορφα και να προσέχετε!!!
Το νου σας ρεμάλια!

Τρα λα λααα!

2006-06-19T09:30:00.000+03:00

Μέρα αφιερωμένη στη Μουσική!
Για μένα η μουσική είναι προέκταση της αναπνοής μου...

Για εσάς;

Θέλω να φύγω!

2006-06-17T10:08:00.000+03:00

Μου είπε ο Α. Είχα το μυαλό μου αλλού!
-Καλό Σαββατοκύριακο! Του ευχήθηκα.
-Βρε για πάντα θέλω να φύγω, από τη δουλειά, από το νησί! Απάντησε.

Αναπήδησα, έκπληκτη, έριξα λίγο χυμό στο γραφείο μου και γύρισα να τον κοιτάξω. Καιρό τώρα δεν είχα προσέξει πως είχε γκριζάρει και τα μάτια του είχαν χάσει τη λάμψη που ήξερα.

-Η γυναίκα σου; Τα αγόρια; Ρώτησα χαμηλόφωνα, σαν να μην ήθελα να μας ακούσουν οι τοίχοι δίπλα μας.
-Δεν ξέρω μάτια μου! Που να με πάρει και να με σηκώσει, δεν ξέρω! Είπε.

Κουρασμένη από όλη την εβδομάδα, με προβλήματα πρακτικά που έπρεπε να λυθούν ως το βράδυ της Παρασκευής, έπιασα το κεφάλι μου και προσπάθησα να σκεφτώ να του πω κάτι καλό. Μα ένα κουρασμένο κεφάλι σαν το δικό μου δεν είχε πολλά να πει.

Συνέχισα να γράφω ετικέτες για τα ρούχα που θα στέλναμε στη Ρουμανία, κάποια στιγμή έπαιξα με τη μία από τις βέρες μου, εκείνη που μου είχε χαρίσει ο αγαπημένος μου καθηγητής ανθοθεραπείας. Προσπάθησα να σκεφτώ τι θα έλεγε εκείνος στον Α. και το μυαλό μου φωτίστηκε.

-Καλέ μου, έχω διδαχτεί κι από τη ζωή και σε μάθημα, πως όταν λέμε «πάντα», ή «ποτέ», τις περισσότερες φορές, βγαίνουμε εκτεθειμένοι και η ψυχή μας βαραίνει. Μήπως θα μπορούσε αυτή η επιθυμία σου για φυγή, να μη βαπτιστεί στο παντοτινό. Ας πούμε να έφευγες για 2 μερούλες; Τον ρώτησα.

Κουνούσε νευρικά το πόδι του και έπαιξε με τη βέρα στο δάχτυλό του. Μετά σηκώθηκε όρθιος, με πλησίασε και χαμηλόφωνα, με ρώτησε:
-Και η γυναίκα μου; Τα παιδιά;

Σηκώθηκα κι εγώ, τον αγκάλιασα και του εξήγησα πως δε χρειάζεται να ανησυχεί, μιας και θα τους έπαιρνα μαζί μου, να περάσουμε το Σαββατοκύριακο στην επαρχία, με εθελοντικές ασχολίες.

-Ωραία! Θα πάω να δω τον αγαπημένο μου ξάδερφο στα Γιάννενα, είπε χαρούμενος. Και να τη η λάμψη, στα μάτια του!

Αργότερα, λίγο πριν σερβίρω, δύο ποτηράκια σαγκρία για μένα και τον Χ. είχα ένα σύντομο τηλεφώνημα από τον Α.
-Τρελάρα μου, θέλω να πάω με την γυναίκα μου και τους γιους μου στα Γιάννενα.-Καλά ξεκουμπίδια! Του απάντησα κι έκλεισα γρήγορα το τηλέφωνο, μην αλλάξει γνώμη…

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Έγραψα άλλο ένα...

2006-06-16T10:31:00.000+03:00

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=897

Στη Γη και στο Φεγγάρι

2006-06-15T13:36:00.000+03:00

Κάτι μου είπαν χτες τα φύλλα του κισσού
Φεύγεις και πας αλλού
Ναι το ξέρω πως δε φταις

Δε με αφήνεις λες στο σχήμα του σταυρού
Ορκίζεσαι αφού
Αχ για πάντα θα με θες

Άκου κάτι κι εσύ στην άκρη του φιλιού
Με σώμα και με νου
Φτου ξελευτερία βγες!

Να βγαίνεις απ’ το όνειρο

2006-06-14T11:11:00.000+03:00

τραγουδούσε ο Θανάσης κι εγώ αποκοιμήθηκα.

Είδα ένα όνειρο γεμάτο κύματα, στη μέση της θάλασσας πνιγόταν ο J. κι εγώ πάλευα να τον σώσω. Από ένα βράχο μας πυροβολούσε ο Βραζιλιάνος Κακά...

Τα χαράματα που ξύπνησα αναρωτήθηκα αν ήταν κακό το όνειρο, μα επειδή έχω επιλέξει να σκέφτομαι θετικά χαμογέλασα και κράτησα πως συναντήθηκα στον ύπνο μου με τον αγαπημένο μου φίλο μέσα στην εξίσου αγαπημένη μας θάλασσα! Το πρώτο mail που πήρα σήμερα ήταν του J. τα νέα του χαρμόσυνα, κατάφερε να βρει λίγο χρόνο να πάει διακοπές. Τον κάλεσα αμέσως του μίλησα για το όνειρο, χάρηκε που δεν ανησύχησα, μου είπε πως θα προσέχει και κλείσαμε το τηλέφωνο σκασμένοι από τα γέλια!

Καλή υπόλοιπη Τετάρτη!

Μπορώ να χαϊδέψω λίγο τα λέπια σου;

2006-06-13T10:21:00.000+03:00

τον ρώτησα. Εκείνος μου χάρισε το όμορφο χαμόγελό του, που μέσα του κατοικούν ηλιαχτίδες και μου ζήτησε να του πάω πιο κοντά του το μισογεμάτο λεκανάκι με τα μύδια που είχε βγάλει πριν λίγο από το βυθό.

Μου έστειλε ένα φιλί και μου είπε πως θα βουτούσε μερικές φορές ακόμα να γεμίσει τη λεκάνη γιατί είχαμε πολύ κόσμο να ταΐσουμε… απόλαυσα την εκπληκτική βουτιά του και πήγα να ετοιμάσω το τραπέζι.

Συχνά έριχνα ματιές από το παράθυρο να τον βλέπω να ανεβαίνει για να πάρει ανάσα και ένιωθα μια άγρια ευτυχία να με πλημμυρίζει. Ένας θησαυρός στη ζωή μου, που τον λατρεύω και με λατρεύει.

Έδωσε μια μεγάλη μάχη και νίκησε! Πέντε χρόνια που του συμπαραστεκόμουν στον αγώνα του να παρατήσει το δεκανίκι του, που είναι γνωστό ως ναρκωτικά και να σταθεί στα πόδια του τον έχω μάθει σαν να τον έχω γεννήσει.

Έτσι ξέρω καλά πως τώρα στα 27 του, ζει ευτυχισμένος κοντά στη θάλασσα και μπορεί να κάνει εξίσου ευτυχισμένους εμένα, τους φίλους του, την αγαπημένη του γυναίκα και τη δίχρονη Σμαράγδα τους.

Γιατί να μη μοιραστώ μαζί σας αυτή τη χαρά; Δε βρίσκω λόγο, μα πιο πολύ δεν τα έγραψα για σας τα παραπάνω. Κυρίως τα έβγαλα στο φως, έχοντας στο μυαλό μου όσους υποστηρίζουν πως τα παιδιά που πέφτουν στις ουσίες είναι καμένα ρούχα…

Ε όχι λοιπόν! Όσο κι αν αυτό συμφέρει κάποιους, δεν είναι η αλήθεια! Με μεγάλη δυσκολία, με σκληρό πρόγραμμα και πολλή αγάπη, όλα είναι δυνατά. Αρκεί να το θες πραγματικά!

Καλόκαρδο Σαββατοκυριακοδεύτερο!

2006-06-10T10:51:00.000+03:00

Παίρνω μαζί μου αυτό το εξαιρετικό τραγούδι του Άκη Πάνου και πάω κάπου που με αγαπούν

όπως είμαι και που τους αγαπώ όπως είναι! Θα γεμίσω την ψυχή μου θετική ενέργεια

και θα επιστρέψω να τη μοιραστούμε...

Άσ’ τον τρελό στην τρέλα του και μη τον συνεφέρεις Τι κρύβει μέσα το μυαλό ενός τρελού δεν ξέρεις

Μπορεί να βρει στην τρέλα του αυτά που ’χει ποθήσει και που δεν αξιώθηκε να δει και ν’αποκτήσει

Βρε άσ’ τον τρελό στην τρέλα του άσ’ τονε στο όνειρό τουΤον κόσμο αυτό σιχάθηκεκι έφτιαξε ένα δικό του

Γεια χαρά!

2006-06-09T10:12:00.000+03:00

Τριγυρνάμε με την ελπίδα της χαράς.
Πόσες φορές δεν έχουμε γελάσει
με τα χάλια μας.

Κι όσο ξετυλίγεται ο καιρός
μας λέει πως ο θάνατος
παίρνει μόνο όσα του δίνεις.

Πως όσα κι αν αγοράζουμε
μένει άδειο της ψυχής μας το ταγάρι.
Ενώ με όσα ζούμε γεμίζει.

Πως η ζωή είναι τεράστια
για να είμαστε μικροί, φθηνοί
και μονοφαγάδες.

Πως η πίστη
δεν είναι φόβος και ανάγκη,
αλλά δρόμος και αγάπη.

Αυτά ήθελα να σου γράψω,
πάμε έξω με ένα τραγούδι στην καρδιά
να τρυγήσουμε την κάθε μας στιγμή.

Με τη χαρά της ελπίδας,γεια χαρά!