Tuesday, July 25, 2006

Η γιαγιά Ελένη


Τη διαδρομή ως το παραδεισένιο εξοχικό της, τη βάρυνε ο πρόσφατος χαμός του Δ. στον περισσότερο δρόμο, ακούγαμε αμίλητοι μουσική. Σπάνια σχολιάζαμε κάτι για το τοπίο. Ο Τ. οδηγούσε χαλαρά, εγώ καθόμουν δίπλα του κι η S. με το σκυλάκι της στο πίσω κάθισμα.

Ξαφνικά είχα βρεθεί με 2 υποχρεώσεις. Η πρώτη ήταν εύκολη υπόθεση, θα έπρεπε να ανακοινώσω στη γιαγιά του Τ. την κυρά Ελένη, πως με τη S. πάνε για γάμο και θα ζουν μια στην Ελλάδα, μια στο Βέλγιο. Το άλλο πράγμα που με είχαν παρακαλέσει να κάνω ήταν να της μιλήσω για το δυστύχημα του Δ. που τον είχε βαπτίσει η κόρη της. Είχα την τύχη να εκπαιδευτώ κάποτε στο Παρίσι από ένα ψυχολόγο που είναι εξπέρ στο να εξοικειώνει τους ανθρώπους με το θάνατο, έχω κάνει και μια εργασία πάνω στα γραπτά της Elisabeth Kübler-Ross, (διαβάστε το Θάνατος Μια Αλλαγή Ζωτικής Σημασίας – Death Is Of Vital Importance). Μα όπως και να το κάνεις είναι δύσκολο για τους θνητούς να αποδεχτούν αυτό το γεγονός.

Ακόμα και με την άφιξη, με το πρώτο βήμα μου στο εξοχικό, κατάλαβα πως αυτή η επίσκεψη δε θα ήταν όπως οι άλλες. Ο κήπος σχεδόν εγκαταλειμμένος, το αλατοπίπερο όπως έλεγα τα μαλλιά της γιαγιάς Ελένης εντελώς άσπρα πια, μέσα σε ένα χρόνο είχε καταπέσει τόσο, που αν δεν την έβλεπα στο χώρο της, δύσκολα θα την αναγνώριζα. Μόνο η αγκαλιά της ήταν το ίδιο στοργική και φιλόξενη όπως πάντα!

- ομόρφυνες Πηγιώ μου! Είπε με το καλωσόρισες. (Πάντα έτσι μου λέει, ε, δε βλέπει και καλά η καημενούλα. Χι χι)! Ζούσα για αυτό το Πηγιώ. Οι κοντινοί μου άνθρωποι ξέρουν την παραξενιά μου. Δε γουστάρω να μου αλλάζουν το όνομα όταν με αποκαλούν με το βαπτιστικό μου. Ούτε Πηγούλα, ούτε Πηγάκι, μπρρρ, τα σιχαίνομαι αυτά! Μόνο αυτό το Πηγιώ, αποκλειστικά από τα χείλη της γυναίκας που ήρθε παιδούλα από το Βόσπορο, έζησε χρόνια στα Χανιά και παντρεύτηκε στη Μεσσηνιακή Μάνη, μου ακούγεται σαν αγγελική μελωδία.

Θα μπορούσα να κάτσω όλη την υπόλοιπη μέρα στην αγκαλιά της. Μα επειδή ήξερα καλά πόσο άβολα ένιωθε η ξενόφερτη νύφη, ψιθύρισα στο αυτί της γιαγιάς, πως έπρεπε σαν άψογη οικοδέσποινα που ήταν, να υποδεχτεί και την κοπέλα του εγγονού της, με τον τρόπο που ταίριαζε στην οικογένεια τους.

Με άφησε απρόθυμα και γύρισε προς τους άλλους, εγώ για να τους δώσω την ευκαιρία να μείνουν μόνοι, πήγα στο δωμάτιό μου να τακτοποιήσω τα πράγματά μου. Από μέσα μου ευχόμουν να κατάλαβε η S. πως δε θα έπρεπε να ακολουθήσει τη συμβουλή που της είχα δώσει, να παινέψει τις τριανταφυλλιές της γιαγιάς Ελένης, γιατί φέτος τα λουλούδια της είχαν δυστυχώς το κακό τους το χάλι!

συνεχίζεται…

9 Comments:

Blogger Orelia said...

...
οι ντουλάπες μοσχοβολούν λεβάντα, τα ράφια της κουζίνας βανίλια..
...
και μια αγκαλια που αποπνεει εγκαρτερηση κι αγαπη... :))

μου ειναι δυσκολο να πιστεψω πως υπαρχει διαδικασια εξοικειωσης του ανθρωπου με το θανατο
κι αυτο γιατι, η συνειδητοποιηση του οριστικου αυτου του αποχωρισμου ειναι μια φαση σκληρη που μαλακωνειμε το χρονο καθως αναπληρωνεται απο αλλα γεγονοτα...
εξ αλλου νομιζω πως η εξοικειωση με τετοια θεματα ειναι ας πουμε επικινδυνη...

ειδες τωρα που κολησα;
αν σου εγραφα στο προηγουμενο ποστ θα σου ελεγα πως τετοιες αυλες κι αγκαλιες μου λειπουν αφανταστα και λυπαμαι πολυ που δεν ειμαι μια γυναικα που μπορει να τις αναπαραγει και να τις αφησει κληρονομια... :)

καλη σου ημερα!

12:19 PM  
Blogger Ανδρομεδα said...

Μακάρι να οριμάζουμε με το χρόνο... για μένα αυτό σημαίνει να δεχόμαστε και μάλιστα να αποδεχόμαστε τα πράγματα όπως έρθουν... με ανοιχτή καρδιά χωρίς φόβο!

σου ευχομαι ορέλια μου αν σου αρέσει η ιδέα, έστω ένα γλαστράκι πάρε να το ποτίζεις κάθε μέρα... κι αν φύγεις να μπορείς να το χαρίσεις κάπου να το ποτίζουν άλλοι... βάλε ένα λουόύδι στη ζωή σου, μπορείς! (ελπίζω)

2:42 PM  
Blogger Sokxenos said...

Μου δίνεις μια σπρωξιά γυρισμού πολύ πίσω, πίσω στους χειμάρρους της αγάπης. Κείνης που όσο την ψήνουν τα χρόνια και τα βάσανα τόσο καθαρή αναβλύζει, τόσο απροκάλυπτα δεκτική, μια αγάπη άνευ όρων.
Δε θέλω να πω πολλά για τους θησαυρούς της ζωής μου σκέφτομαι μόνο πόσο μέσα μας σκάβουν και καλλιεργούν κάμποσοι άνθρωποι.
Αυτή η γλυκύτητα που σ` αφήνουν, αυτή η γιγαντιαία αίσθηση της χιλιαφής,ένα είδος αθανασίας και μετά το θάνατό τους. Κι επιστρέφουμε κει, όταν νυχτώνει καμιά φορά απ` το μεσημέρι, όχι με τα πέλματα του μωρού ή του εφήβου, μα με γνώση -καταφύγιο ζωής.

Να `σαι καλά κυρά των αστεριών
Τα ξαναλέμε

2:47 PM  
Blogger Sokxenos said...

* Συμβαίνει να σου `χω στείλει πριν το σχόλιο (Μου δίνεις μια σπρωξιά κλπ ), να μη φαίνεται ως ληφθέν στην κύρια σελίδα του θέματός σου κι εδώ που ξαναγράφω τώρα να το βλέπω κανονικά.
Δεν ξέρω πώς συμβαίνει!!!!

3:03 PM  
Blogger Markos said...

Πόσο ανάγκη υπάρχει γι αυτή την αγκαλιά της γιαγιάς Ελένης....
Μια αγκαλιά, ένας Παράδεισος ...
Χαίρομαι, ειλικρινά χαίρομαι, που έχεις βρει ένα τέτοιο Παράδεισο ...
Καλησπέρα
Φιλιά

6:09 PM  
Blogger Καπετάνισσα said...

Νομίζω ότι εκεί, σε τέτοιους τόπους, που δεν πουσυχνάζει η νιότη, ανασαίνει η ζωή.

Να ποτίσεις τ' άνθη της γιαγιάς Ελένης.
Και να κάτσεις μερόνυχτα στην αγκαλιά της.

Να μου το υποσχεθείς.
Και να της αφήσεις ένα ανθοφιλί από μένα.

6:55 PM  
Blogger ellinida said...

Ανυπομονώ για την συνέχεια . Σου στέλνω μιά ζεστή αγκαλιά . Ασχολήσου λίγο με τον κήπο , θα γαληνέψει η ψυχή σου .
φιλιά

7:36 PM  
Blogger Ανδρομεδα said...

Σας φιλώ γλυκά!

9:19 AM  
Blogger uderhood said...

Here are some links that I believe will be interested

4:01 PM  

Post a Comment

<< Home