Wednesday, August 23, 2006

Γνωστός άγνωστος...


Εκεί που λέω πως σ’ έμαθα
μου κάνεις μία τρίπλα
και με αφήνεις άφωνη
στα πείσματά σου δίπλα.
Σου φέρομαι με το καλό
σε ντύνω σε ποτίζω
ό,τι διατάξεις εκτελώ
τα πάθη σου ταΐζω.

Γνωστέ μου άγνωστε εαυτέ μου
παράδεισε και λαβύρινθέ μου
γλυκιά και άκαρδη εξουσία
μεγάλη σου έδωσα σημασία.

Εκεί που λεω πως σε έπεισα
να κόψεις πια τα νάζια
το μάτι κλείνεις πονηρά
και πιάνεις τέρμα γκάζια.
Σου φέρομαι με το καλό
στα φώτα όταν σε βγάζω
με παίρνεις με το άγριο
με κάνεις και τρομάζω
.

10 Comments:

Blogger Ανδρομεδα said...

Καλά όχι πως τρομάζω και πολύ, έτσι το έγραψα για να δείξω κι εγώ μια φορά στη ζωή μου κάπως συνετή...
:D

2:03 PM  
Blogger γιώργος said...

το κακό είναι ότι, θέλουμε δεν θέλουμε, τον κουβαλάμε...
δεν μπορούμε να τον αφήσουμε στην άκρη...
είναι πάντα εκεί...
και στα καλά και στα άσχημα...
το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε έινα να μπορούμε να τον διαχειριστούμε...
προσωπικά, το προσπαθώ, αλλά υπάρχουν στιγμές που δεν βγαίνει το εγχείρημα...

πολύ ωραίο πάραυτα...
καλησπέρα...

2:10 PM  
Blogger Markos said...

Εδώ που τα λέμε, ευτυχώς που "γκαζώνει" μας τρομάζει, και μας κλείνει πονηρά το μάτι.
Για να μπορούμε να του κάνουμε τα ίδια, χωρίς πολλές τύψεις..
Καλό σου μεσημέρι
Φιλιά

2:26 PM  
Blogger Sokxenos said...

"Χα
Θα σου πω εγώ
τύραννέ μου εαυτέ

Θα σε κλείσω
μόνο μια νύχτα στον εαυτό σου
να δεις
πώς γδέρνουνε στα τζάμια νύχια

Που όλο μου θες
όλο μου κλαις
Λες και δεν ξέρεις που μεγαλώσαμε
ως εκεί που ο άνθρωπος
λυπάται την ψυχή του

Σώπα, έλα μου
Θα κόψω τις αυστηρές ματιές
θα σπάσω όλες τις βέργες
Τι φταις και συ

Είμαι διπλά φορτισμένος
Ένας σύντομα απών λόγος
έκατσε για τα καλά στο λαιμό μου
Πνίγομαι
Φέρε μου λίγο νερό..."

Auwiedersehen
sok

3:04 PM  
Blogger elenitheof said...

Ανδρομέδα, εγώ πάντως τρομάζω με τις αδυναμίες μου, τα λάθη μου που κάνω και μετά μετανιώνω. Όσο κι αν νομίζουμε πως γνωρίζουμε τον εαυτό μας, τελικά ανακαλύπτουμε ότι μας είναι άγνωστος γιατί σε δύσκολες καταστάσεις παρουσιάζουμε αντιδράσεις που ποτέ δεν περιμέναμε ότι θα έχουμε.

3:04 PM  
Blogger Καπετάνισσα said...

Τον ξένο -λέει ο ποιητής- και τον εχθρό στον καθρέφτη μας τον είδαμε...

Τουλάχιστον να φιλιώναμε μαζί του.
Αν τον μαθαίναμε σιγά-σιγά, θα 'ταν καλύτερα;

4:28 PM  
Blogger Ανδρομεδα said...

@ Γιώργο μου, τον εαυτό σου και τα μάτια σου! Ευχή, να φτάσουμε στο σημείο να μην τον κουβαλάμε... να τον ζαλώνουμε και να πετάμε...

@ Μάρκο! Οι τύψεις είναι για εκείνους που δεν είναι έτοιμοι να σηκώσουν τις ευθύνες των πράξεων, παγίδα βολική για να μην προχωρήσουν πιο πέρα... Σε φιλώ!

@ Sok ... aurevoir!

@ Ελένη, μην τρομάζεις κι όχι δεν είναι άγνωστος τελικά, εμείς είμαστε, αυθεντικοί ελεύθεροι κι ωραίοι, αν δεν εμπιστευτείς τον εαυτό σου, πως να σε εμπιστευτεί εκείνος...

@ Αγαπημένη μου καπετάνισσα
αν μαθαίναμε σιγά σιγά να τον αγαπάμε, όπως αγαπάμε τη χαρά και το όνειρο... μα ξέρεις εσύ μάτια μου, ξέρεις να κοιτάς κατάματα!

10:19 AM  
Blogger Alexandra said...

Έτσι είναι, μας κοροϊδεύει εκεί που νομίζουμε ότι τα έχουμε όλα υπό έλεγχο... Ίσως είναι και καλό, μας οδηγεί στο να αισθανόμαστε ζωντανοί...

10:48 AM  
Blogger Ανδρομεδα said...

κι αυτό σωστό Αλεξάνδρα μου!

11:33 AM  
Blogger αστεράκι said...

εγω θελω να κανω ναζια!!!!
:)

2:11 PM  

Post a Comment

<< Home