Monday, September 25, 2006

Η ελπίδα του κόσμου


Το χάραμα της πρώτης μέρας, μετά τον ολιγόλεπτο μα άκρως καταστροφικό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα στα συντρίμμια μιας ψηλής πολυκατοικίας, ακούστηκε δυνατά το κλάμα ενός νεογέννητου μωρού, που ήταν ακόμα τυλιγμένο στα υγρά της μητέρας του, που πριν από λίγο είχε ξεψυχήσει χτυπημένη από ένα ντουβάρι και που παραπονιόταν σπαραχτικά για την άτυχή του μοίρα.

Μέσα στην αποπνιχτική ατμόσφαιρα, φάνηκε ένα λαμπερό τόξο που ξεκινούσε από τον ουρανό και κατέληγε στο κεφάλι του ανήσυχου μωρού. Μόλις το παιδάκι εξοικειώθηκε με την λάμψη, αντίκρισε γύρω του τρία περίεργα άτομα και παρόλο που δεν του ήταν καθόλου οικεία, το έκαναν να σταματήσει το κλάμα του και να τα κοιτά σαστισμένο, μα και γαλήνιο.
-Ποιοι είστε εσείς; Ρωτούσε η ματιά του.
-Οι τρεις άγγελοί σου! Απάντησαν ήρεμα εκείνοι.

Το μωρό τότε με πολύ κόπο, άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και προσπάθησε να τους κοιτάξει καλύτερα. Ο πρώτος άγγελος με τη σύριγγα στον ώμο, το πλησίασε περισσότερο και του χάιδεψε το κεφαλάκι.
-Τι είναι αυτό εκεί; Ρώτησε το μωρό, δείχνοντας τη σύριγγα.
-Είναι η φυλακή μου! Επειδή δεν μπορούσα να αντέξω την αλήθεια, αντάλλαξα την ελευθερία της ψυχής μου, με το αιώνιο ψέμα. Εσύ όμως δεν θα γίνεις σαν εμένα. Του απάντησε.

Πριν αντιδράσει το μωράκι, το πλησίασε ο δεύτερος άγγελος με το πιστόλι στον ώμο.
-Τι είναι αυτό εκεί; Ξαναρώτησε το μωρό, δείχνοντας το όπλο.
-Είναι η φυλακή μου! Επειδή δεν μπορούσα να αντέξω την αδυναμία μου, αντάλλαξα τον τρόμο της ψυχής μου με τη δύναμη, να αποδείξω σε όλους τους άλλους τη δική τους αδυναμία κι έτσι τους σκότωνα. Εσύ όμως δεν θα γίνεις σαν εμένα. Εξήγησε κι αυτός ο άγγελος.

Ο τρίτος άγγελος με τα λεφτά στον ώμο, πήρε στην αγκαλιά του το μωρό και του μίλησε με γλυκιά και τρυφερή φωνή.
-Κι εμένα το χρήμα έγινε η φυλακή μου. Πούλησα τα πάντα και όταν δεν είχα πια τίποτα να δώσω, αντάλλαξα την φτώχεια της ψυχής μου, με τον πλούτο της πλάνης. Εγώ έδινα ναρκωτικά και όπλα στους άλλους και πλούτιζα με τη μιζέρια τους. Εσύ όμως δεν θα γίνεις σαν εμένα.

Το μωρό δεν μπορούσε να πει κάτι άλλο κι έπεσε σε περισυλλογή. Οι τρεις άγγελοι το περιποιήθηκαν και έκαναν να ανέβουν στο φωτεινό τους τόξο για να γυρίσουν στον ουρανό. Λίγο πριν ξεκινήσουν το μωρό χαμογέλασε πονηρά και τους ρώτησε:
-Απαίσια ακούγονται όσα κάνατε, μα για πείτε μου, κι εσείς κάποτε δεν είσαστε σαν εμένα;

Οι άγγελοι κούνησαν καταφατικά τα κεφάλια τους. Το μωρό σοβάρεψε και ρώτησε:
-Τότε γιατί λέτε πως δεν θα γίνω κι εγώ σαν εσάς; Και πως εσείς τόσο αμαρτωλοί γίνατε άγγελοι;

Οι άγγελοι όμως ήδη πετούσαν. Το μωρό άνοιξε τα χεράκια του σε σχήμα σταυρού και αποκοιμήθηκε ευχαριστημένο, αφού είχε προλάβει να διαβάσει την απάντηση που οι άγγελοι του χάραξαν στον ουρανό:
-Για κανένα μην απελπίζεσαι! Και δεν θα γίνεις σαν εμάς, γιατί εσύ είσαι η Ελπίδα του Κόσμου!

10 Comments:

Blogger Aντώνης said...

Πάντα σε ένα παιδί αντέχουν οι ελπίδες... Φοβάμαι όμως μην διαψευστούν στα πρώτα δεκαπέντε χρόνια. Στα είκοσι κάτι αρχίζει κιόλας μια αφοπλιστική ανθρώπινη ρουτίνα. Το δικό σου θα μεγαλώσει μόνο. Ίσως αυτό να είναι η μόνη ελπίδα. Κανένας άγγελος, ούτε ευαγγελισμός.

2:12 PM  
Anonymous concombre froid said...

συγνώμη! Νομίζω πως έχεις λίγο ξεφύγει για να μην πω πολύ και σε προσβάλω κορίτσι μου

4:22 PM  
Anonymous Αποσπερίτης said...

Και concombre και froid ρε φίλε τέτοια ξέρεις τέτοια λες!
Η ελπίδα πάντα θα βρίσκει τρόπο και να γενιέται και να φωτίζει!

4:55 PM  
Blogger Ανδρομεδα said...

@ antonis ευχαριστώ για το σχόλιο καλησπέρα!

@ concombre froid γέλασα με το ψευδώνυμό σου είναι αλήθεια! Να είσαι καλά κι άσε με εμένα στην τροχιά μου...

@ Αποσπερίτη, τοκ-τοκ! Στο δικό μου blog έχει ο καθένας το ελεύθερο να γράφει ότι θέλει, ελπίδα και αγάπη αγοράκι!

5:07 PM  
Blogger Sokxenos said...

Ούτε καν που σκέφτηκα
να υπερασπιστώ τ` αστέρι
Ξέρει όμως πως αν πέσει στα χέρια μου θα τ` ανεβάσω πάλι σε τροχιά

Α, τι θα `ταν μια αχτίδα δίχως ανθρώπινο σκοτάδι
Κανάριοι οι ανυποψίαστοι

8:27 PM  
Blogger weaver said...

Τρεις άγγελοι, τρεις μοίρες...
Ευρηματικό , μου αρέσει η γραφή σου

9:39 PM  
Anonymous Anonymous said...

Σχετικό-άσχετο, αλλά ξέρεις τι θυμήθηκα; Άκου ...

Τρεις αγγέλοι ζωγραφίσαν
με κραγιόνια βυσσινιά, παράπονο.
Τα φτεράκια τους πουλήσαν
και καθίσαν στη γωνιά.



Τελικά, σα να μ' αρέσουν τα παραμύθια... Μοναχά που δεν πολυπιστεύω όσα έχουν καλό τέλος...

Καληνύχτες!
(h yayi)

2:13 AM  
Blogger Βασιλική said...

:'(

10:49 AM  
Blogger Xνούδι said...

:)
A, έχω μια τέτοια ελπίδα. Ξαπλώνει να κοιμηθεί και όλα γίνονται πορτοκαλί. Οταν γελά μπλε και όταν κλαίει μωβ της ανεμώνης.
Σε ευχαριστώ για αυτό που διάβασα. Πανέμορφο Αλιενάκι.
Καλησπέρες.

12:58 PM  
Blogger iris said...

καταπληκτική ιδέα, καταπληκτικό κείμενο. Μπράβο

12:10 PM  

Post a Comment

<< Home